روزنوشت

بعد دوماه دوباره روزنوشت :)

. این روزها داره نمرات دانشگاه میاد و خیلی صریح بخوام بگم به کتف چپم گرفتم. انقدر سر شلوغ بودم که حتی عین آدم هم نخونده بودم ولی خب تا اینجا درس 4 واحدی رو پاس شدم که جای شکر داره. (آپدیت: یه درس افتادم). پایان پیام :)

. روزپدر، اول کل فامیل رفتیم سرخاک پدربزرگ (زیربارون و تو اون سرما صفای عجیبی داشت) یه سلامی به حاج آقا کردیم و برگشتیم خانه مادربزرگ. از اونجایی که روز پدر مصادف بود با تولد دایی بزرگه، ما چند نوه به سرعت برگشتیم که مثلا اتاق را تزئین کنیم. حالا جدای از اینکه بساط همان اول لو رفت و دایی فیلم بازی کرد که مثلا در جریان نیست ولی خب خوشی گذشت. تضاد جالبی داشت، بابابزرگی که دیگه نیست در آن خانه اما ما محکومیم که شاد بمانیم لااقل برای چندثانیه...

. واقعا یه روزایی احساس میکنم یکی پاش رو گذاشته رو گلوی من و هیچ علاقه ای هم نداره که بذار لااقل یه نفسی بگیرم. نمیدونم تجربه کردین یا نه... اصلا چیز خوبی نیست.

. کتاب چی خواندم؟ بیشتر مقاله خواندم مثل این و البته یه کتاب به اسم "شغل خوب، شغل پوچ".
بساط حافظ و تفسیر بیت به بیتش هم همواره سرجاش هست. و البته کشف جدید من در ادبیات جناب اهلی شیرازی :)

. چندوقتی هست که مشغول پروژه ولزی (VPN) هستیم. دوست داشتید سر بزنید به ما. خداروشکر برای طراحی و کاراهاش، مدیریت دستم رو باز گذاشتن که خیلی آپشن نادر ولی به شدت مهمیه. یه جورایی هر غلطی دلم بخواد میتونم بکنم :)

. خداروشکر رسم فال حافظ اول هرماه را دارم. انرژی خوبی داره. گاهی نصیحت و گاهی آغوش. این رفت و آمد این روزها به سمت و سوی حافظ نور زندگیه من شده. و حس باحالتر اینکه رفقای خوبم رو هر درگیر و معتاد کردم و همزمان برای اونا هم فال می‌گیرم و خلاصه صفای خودش رو داره.

. بساط فوتبال جمعه صبح ها دوباره فعال شد. اینکه 7 صبح تو این سگ لرز با ماشین راه بیفتم و برم برای فوتبال اونم روز جمعه، واقعا بدون چاوشی ممکن نبود. خداکنه فقط سیگاری نشیم تو این مسیر رفت و آمد. خش صدای این بشر فقط دود میطلبه :)

. در کل همواره از سلیقه موسیقی خودم راضی بودم... همین، فقط خواستم اطلاع داشته باشید :)

. بلاخره یه روز یه گروه آدم پایه پیدا میکنم می‌ریم جاهای مختلف تهران پیاده‌روی می‌کنیم، همزمان قهوه میخوریم و حرف میزنیم. اصلا این شهر فقط برای همین کار ساخته شده و به شدت کار حال خوب‌کنیه. رسما حکم تراپی داره. حالا ببینید من این گروه رو میسازم یا نه. این خط و این نشون :)

. از مزایای خواهر بزرگتر داشتن اینه که میشه تو ماشین آهنگ "دافی" گذاشت و دوتایی با صدای بلند خواند خصوصا وقتی که میفرمایند: شمع کیک فشفشه، هرکی دست نزنه کشته شه :)))))

. طولانی ترین رکورد من برای مکالمه در تمام سالهای زندگیم نهایت یک دقیقه بود تا اینکه مدتی پیش با رفیقمان دوساعت تلفنی حرف زدیم. به معنای واقعیه کلمه دوساعت. دقیقا از همان اتفاق به بعد مکالمه‌ای زیر 5 دقیقه نداشتم. انگار اومد رکورد رو زد و راه باز کرد برای بقیه.

. اوایل دی یه سفر یه روز رفتم قم و اومدم. آخرین باری که رفته بودم شاید 7 سالم بود. هیچ ایده ای نداشتم از فضا ولی حرم خوش گذشت و صفای خاص خودش را داشت. امان از گوش سپردن به شجریان در مقابل حرم، امان... البته دوست خیلی عزیز ویرگولیم را هم ملاقات کردم و گپی زدیم داخل حرم. پادکست هم آماده کردم من باب تجربه این سفر اگر دوست داشتید میتونید اینجا گوش بدید :)

. اتفاق باحالی هم تو زندگیم افتاده. یکی از آروزهایی که خیلی دوستش داشتم اتفاق بیفته، در شرف افتادنه. فعلا حرف نمیزنم راجبش، شاید یکی دو ماه دیگه بیشتر نوشتم ولی امیدوارم تجربه جالبی بشه و در مسیر اون رسالت زندگیم بتونم یه نقشی شاید پررنگ‌تر تو زندگیه دیگران داشته باشم.

. کارهای سالگرد (4) هم 99 درصدش انجام شد. مونده اون بخش آخرش که اونم امروز یا فردا تمومه. بعدش بلافاصله پست گزارشش رو براتون میذارم.

. واقعا آدما هرروز رقت انگیزتر میشن. به سن و سال و ادعا نیست. همه به یه حالتی تمایل دارن یا قضاوتت کنن یا نصیحتت کنن. فکرکن شما چپ و راست از زندگی خوردی لباس هات خاکی شده، این میاد به نیت اینکه خاک بتکونه، دوتا لگدم هم اضافه تر میزنه. واقعا این جماعت رو باید دست و پاشون رو بست.

. خوبیه توییتر داشتن اینه که میتونید وسط فحش و دعوای یه عده کنار بمانید و فقط تو ذهنتون بگید: چقدر شماها ابلهید! و بعد بفهمید خودتون هم تا الان جز همین دسته بودید. این روند انقدر ادامه داره که از یه جایی به بعد دیگه نسبت به تمام نظرات و حماقت های آدما سِر می‌شید و به این درک می‌رسید که خیلی چیزها (تقریبا 99.9 درصد) نظرات دیگران به اندازه تار مویی ارزش نداره. زندگیتون رو کنید و به جهنم که بقیه چی میگن :)

. از اونجایی که نزدیک انتخاباته این بخش پایین رو میذارم. من خیلی وقته بحث سیاسی نکردم (به جز یدونه کامنت که یکی دو هفته پیش گذاشتم). نه اینکه علاقه ای نداشته باشم ها، نه. فقط حال و حوصله توضیح بدیهیات رو ندارم. سو برداشت نشه که من مثلا خیلی حالیمه فقط صرفا گاهی ترجیح میدم با دیوار حرف بزنم تا بعضی از آدما. این توییت ها و متن های زیر رو هم به خودتون نگیرید، فکرکنید رو به دیوار وایستادم دارم داد میزنم.

. اگه یه چیز تو زندگی بهش افتخار کنم اونم اینه که توی هیچ دسته بندی قرار نمی گیرم. نه مذهبیم(به تعریف هرکسی برمیگرده که مذهبی یعنی کی؟ که تو تعریف شخصیِ خودم نیستم)، نه سکولارم، نه چپ، نه راست، نه کشته مرده جمهوری اسلامی، نه ذوب در ولایت فقیه، نه مذهبی صورتی، نه برانداز و... تنها عقیده ای که خیلی محکم داد میزنم اینه که: حق در دست هیچ گروه و شخصی نیست (در زمان حال حاضر). آره، عمیقا خوشحالم که لباس هایی که برای آدما دوختید به تن من یکی نمیخوره.

. خیلی دوست دارم راجب سربازی بنویسم، خیلی زیاد. منتهی همش با خودم میگم یعنی واقعا لازمه بابت ظلم به این واضحی هم دهن باز کنم؟ واقعا لازمه تو گوش بعضی ها بخونم که یه مشت نامرد دو سال آینده یه جوون رو می‌ریزن تو جوب و بعد شماها که ادعای خدا پیغمبرتون میشه لال می‌شید؟ لازمه بگم که مرد بودن به پست دادن و دوسال حمالی کردن به‌زور نیست؟ لازمه از آمار تجاوز، خودکشی، اعتیاد و فروپاشی روانی کلی جوون بگم که بعد از سربازی نه تنها مرد نشدن، بلکه پیر شدن حرف بزنم؟ هیچی کلا، حرفی نیست... شما جماعت که کل زندگیه ما رو سیاه کردید، اینم روش فقط واقعا خوبه که آدم انقدر متعفن و ماله‌کش ظلم نباشه. همین...

. با رئیس یه خیریه صحبت میکردم. راجب یه نوع سو تغذیه صحبت میکرد که حتی شنیدنش باعث میشه آدم یه مدتی تو افسردگی فرو بره. و بخش دارک ماجرا اینه که مدتی بود که در ایران خبری از این نوع نبود ولی این روزها خبراش در سیستان بلوچستان هستش. به قول همون آقای رئیس: "اگر این نوع سو تغذیه تو کشوری باشه، اون حکومت سرشو بذاره یه گوشه بمیره بهتره..."

. ته پست سیاه شد، نه؟ :) شرمنده. رو به دیوار داد زدن شاید درمان نباشه ولی مرهم خوبیه.

. حسن ختام هم باشه از جناب حسین جنتی:

علی چه گفت؟ که: سر پیشِ ظلم خم نکنید! / تمامِ عُمر پرستاریِ شکم نکنید!
‌چه‌گفت؟ گفت که: چون مال و جاه پیدا شد / عنانِ زهد به چنگ آورید و رَم نکنید!
‌که بر مواجبِ برحقِّ خود میافزایید، / که از حقوق ضعیفانِ قوم کم نکنید...
اگر فتاد شما را کلیدِ بیت‌المال، / چنان خورید که از فرطِ آن ورم نکنید!
‌به نامِ دینِ خدا خلق را میازارید... / به هر بهانه خدا را سرِ عَلَم نکنید!
‌به هر وسیله بزرگانِ خویش را مزنید... / که سفله را به غلط پاک و محترم نکنید!
‌علی چه گفت؟ که: بیچارگانِ عالَم را، / برای خویش گرفتارِ «همّ» و «غم» نکنید!
‌ستم کنید و بدزدید! اعتراضی نیست... / ولی به نامِ بلندِ علی ستم نکنید!‌