. اول اینکه موزیک ترکیه ای روی پست رو این مدت فکرکنم بالای صدبار گوش دادم. حسش خیلی خوب و زندگی‌طوره. ایشالا که ویرگول رو اینکه خواننده زنه حساسیت به خرج نده.
. نمایشگاه کتاب هم خوش گذشت. ما دو سه نفر رفتیم و هیچی نخریدیم برگشتیم :) ولی بعدش از سایت جارو کردیم. ترکیبی از سایت خود نمایشگاه و 30بوک که لطف کرده بود تخفیف خوبی گذاشته بود. تو ترکیب کتاب‌هایی که خریدم اولین باره که رمان (به معنای درستش) وجود نداره و این برای خودم هم جالب بود. به نظرم ترکیب خوبی خریدم. شاید نوشتم راجبشون اگر تنبلی بهم فشار نیاره.
. تنها جایی که به عنوان دانشجو حقمون رو نخوردن و یه مزیتی برخوردار شدیم همین بن نمایشگاه کتاب بود که خداییش خیلی نکته خوبیه. کمک خوبی برای خرید بیشتر و بهتر هرچند که قیمت ها به طرز عجیبی بالاست.
. از بین اینا "اعتقاد بدون تعصب" رو تقریبا در اواخرش هستم. به شدت کتاب خوب و تمیزیه. برای درک دین در جهان مدرن و فهمیدن تکثر، نسبی گرایی و بنیادگرایی خیلی خوبه. برای خیلی از مفاهیمش می تونید مصادق بیرونی در جامعه خودمون ببینید.
. تا تو دنیای کتابیم یه نکته خیلی جلب توجه کرد برام. یه مقایسه کردم اولین خریدم در سایت 30بوک و آخرین خریدم (که حدود 3، 4 تا از عناوین بالا میشه) و بعد حقیقتا حس بزرگتر شدن پیدا کردم. اگر براتون سواله باید بگم اولین خرید، کتاب شب امتحان خیلی سبز برای سال یازدهم بود :)
. واقعیتش من نمیدونم شماها چه حسی داشتید از حادثه جناب رئیس جمهور و همراهانشون (البته با توجه به شناختم از فضای ویرگول و متن هایی که دیدم کاملا برام مشخصه). من شخصا ناراحت بودم. آقای رئیسی برای من از نظر وجه انسانی آدم خوبی بود و اگر میتونستم حتما تشییع هم شرکت میکردم ولی همچنان میگم که ریاست جمهوری براش زیادی بود و ناتوان در حل مشکلات فرهنگی و اقتصادی. حالا اینا به کنار مسئله من اما این بود که چرا من و جامعه از لنز من اونجور که باید ناراحت نیست؟ چرا رئیسی یه کاراکتر ملی برآمده از ما ملت نیست؟ چرا انقدر ما جدا شدیم از هم که حتی مرگ یک رئیس جمهور نمی تونه ما رو اونقدر که باید نزدیک هم کنه؟ یا سوال جامع تر اینکه چرا ما امر ملی رو از دست دادیم؟ و البته اعتراف تلخی که احساس واقعیم نسبت به چیزیه که تجربه می کنیم:
. من این چندوقت با دغدغه این چندپارگی ملی خیلی درگیر بودم(شاید استارتش از زمان بازی های ایران تو جام جهانی بود که خوشحالی آدم هایی رو دیدم که از باخت ایران خوشحال بودن). خیلی زیاد بهش فکر میکردم که الان چرا وضع ما اینجوریه و چی شد که این شد. با این حادثه هم که پیش اومد مهمترین مسئله برای من همین امر ملی بود. این وسطا بود که دیدم میلاد دخانچی همین مسئله رو به یه حالت دقیقتر اورد وسط و شروع کرد به پرسش. خیلی ازش ممنونم که این کار رو کرد و رفت مناظره کرد و همینطور پشت سر هم نوشت از یه دغدغه بزرگ و مهم و داره ادامه میده. منم لینک مناظره رو میذارم دوست داشتید ببینید. جذاب و خوبه (vpn فراموش نشه چون رو یوتیوبه)
. و البته یه نکته این وسط صریح میگم ولی تو رو خدا انقدر از آدم ها قدیس نسازید. یه جور اکت نکنید که انگار ما این سه سال زندگی نکردیم. حافظه مون ضعیف هست ولی آلزایمر هم نداریم بخدا.
. خیلی خیلی زیاد به آینده فکر میکنم. یه سری تصمیمات دارم ولی همش دارم امکان سنجی میکنم برای قدم های بعدی زندگیم. خیلی جالبه که یه کاغذ میذارم جلوم و شروع میکنم تقسیم هزینه و درآمد، در کنارش به این فکر میکنم که اقدام بعدی در راستای رشد چی باشه؟ چی حذف بشه چی اضافه بشه و همینجور تا انتها.
. یه چیزی به ذهنم رسیدم دلم نیومد اینم نگم: عزیزان مسئله این نیست که با متن و عقیده یه نفر، جوان ایرای به آینده امیدوار بشود یا نشود. آن جوان که خودم هم با اجازه بخشی از آن هستم در واقعیت و کف جامعه دارم زیست میکنم. تلاش برای بقا و ساخت یه زندگی معمولی و حتی گاها پایینتر از حد معمول اونم با این تورم عجیب یعنی موقع سوت شروع بازی ما ده هیچ عقبیم. این واقعیته. این خوده خود واقعیته. حالا هرچقدر شما بخوای هم نمی تونی تعداد گل های خورده رو پاک کنی. مسئله اینجاست که ما اول بفهمیم که عقبیم، حالا بشینیم دنبال حل مسئله باشیم که حالا لااقل اگر هم باختیم بگیم مردونه باختیم.
. یه سری ویس دارم از پارسال خودم از حال و روزم و دغدغه هام ضبط کردم و خیلی رندوم یکی از اونایی که نزدیک به تاریخ امسال بود رو گوش دادم. واقعیتش دلم به حال خودم سوخت. دغدغه های ادامه دار، مسائل سخت و رنج، رنج، رنج...
. اینکه ما تو شرکت ترک "مهره مار" سعید آسایش پلی می کنیم و همخوانی می کنیم طبیعتا نرمال نیست ولی هرچه که هست بخشی از تجربه چیزیست به اسم "جنون" که یکی نیروهای محرک من برای ادامه زندگیمه. خلاصه که روانی های خوبی هستیم :)
. این مدت دقت کردم دیدم یه جمله رو خیلی با خودم تکرار میکنم: "تو رو خدا سرتو بنداز پایین زندگیتو بکن" داشتم فکر میکرد شرح بدمش یا بیشتر توضیحش بدم ولی به نظرم کافی و مشخص باشه. خلاصه که آره، به قول مولا : "سر به سلامت میبَرید؛ اگر سرتان به کار خودتان باشد..."
. تجربه ترک موتور نشستن این چندروز خیلی خوش گذشت. حس زندگی داره واقعا. من یه هدفی داشتم خیلی وقته، که با این تجربه حالا بدجور دلم میخواد اون هدف رو تیک بزنم.
. حسن ختام این دوتا باشه :
اول اینکه ذوق این بچه ها رو ببینید و دل شاد بشید. دم محسن چاوشی و جمعیت حیدر گرم. یکی از ویدئوهایی که حالم خوب نیست می شینم می بینم همینه :)
دوم هم اینکه حامد بهداد ببینید یه ذره :) اون تیکه که میگه "بدبخت بلبل" یه لبخند خیلی خاص و تلخ میاد رو لبم... درک عجیبیه واقعا.
هزینه جمع آوری شد.
دمتون گرم :)
