وقتی که جهان حمله کرد، روحم به تاراج رفت. تقصیر من نبود، او قوی‌تر بود. قوی‌تر از تمام نیروهایی که در زندگیم دیده بودم. غریزه جهان همین است، درنده‌ی خونخواری که گرسنگیش تمام شدنی نیست.
جنگیدن با چنین موجودی، شوخی تلخ دنیایی بود که در آن پا گذاشته بودیم. جهان جلو میرود، میدرد و نیستی به جای میگذارد. شبیه آن آتش سوزی‌هایی که درختان جنگل را میسوزاند و تبدیل به خاکستر میکند. میتوان سعی کرد با او جنگید، میتوان جنگید و غرق به خون میان پنجه هایش جان داد یا حتی میتوان تا ابدی ناتمام فقط و فقط فرار کرد. اما من راه سومی را برگزدیم.
من خسته از جنگیدن و فرار بودم. خسته بودم از دویدن بی پایان میان برف و بوران، خسته از دویدن در سوز بادی که پوست را به مانند کویر خشک میکرد، خسته از ترسی که هر لحظه بار روی دوش را سنگین‌تر و حرکات پا را کندتر میکرد.
دلم فراغتی میخواست که لبخند زند بر تلخی این جهان، از آن لبخندها که تنها خاطره خوشی بود که میان رنج‌هایمان به یادمان مانده بود. من فراغتی میخواستم میان طوفان.
پس صبر کردم تا دوباره جهان دندان تیز کند، صبر کردم تا دوباره گرسنه شود و بعد، وقتی به طرفم هجوم آورد، چشمانم را بستم...
تاریک، بسیار تاریک. و بعد صدای رود. آرام و رها. بی‌آلایش و زلال. حالا خبری از جهان وحشی نبود. روبه‌رو شدن با جهان کثیفت میکند اما رود هست تا کثیفی را بشوید. رود نمی‌ایستد، میرود. میرود تا جهان را فتح کند. میرود تا با رفتنش نیستی را هست کند. رود هرگز نمیبازد چون نمی‌جنگد، فقط میگذرد.
کنار رود قوی ترم. میتوانم بر شانه او گریه کنم، میتوانم گرد و خاک جنگیدن با جهان را پاک کنم، میتوانم کنارش بنشینم، به صدای آوازش گوش دهم. او نیز گوش دهد به دردهایی که هنگام فرار و جنگ بر تنم مانده.
از رود آموختم که توشه‌ای همراهم نبرم. هرچه هست را زمین بگذارم و سبک شوم. مثل خودش باشم، فقط حرکت کنم. کسی که چیزی نداشته باشد، نمی‌ترسد. رود هم همان‌طور بود، در "نداشتن" غنی‌تر از تمام هستی بود. مهربان و بخشنده.
رود معلمی در دل جهان بود. ساکت و آرام از میان کشت و کشتار جهان، از میان سرمای استخوان شکن آن لعنتی میگذشت و جان می‌بخشید به خاک سیاه اطرافش. رود، نوری بود که برای پیدا کردنش باید رد سایه ها را می‌گرفتیم. خاموش اما پر از معنا. انگار که گوش شنوایی بود برای حرف های خسته‌گان جنگ.
حال کنار رود نشسته بودم و لیوان قهوه را سر می‌کشیدم. طوفان در اطرافمان جاری بود، اما رود جاری‌تر. به راستی جهان پیر کنار رود سر خم میکرد. و حال شجریان زیرلب میخواند از درد و دل حافظ با رودش. حافظی که میگفت:
جهان پیر رعنا را ترحم در جِبِلَّت نیست / ز مهر او چه می‌پرسی؟! در او همت چه می‌بندی؟!
در این بازار اگر سودی‌ست با درویش خرسند است / خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی
پ.ن: متن برداشتی بود از سفر یک روزه من در جمعه، 8 دی به قم. گوش سپردن به شجریان، قهوه خوردن روبه‌روی حرم و درد و دل با صاحب‌خانه و البته گفتگو با رفیق ویرگولیمان همان رود من بود.
پ.ن2: کلمه "بوران" به اشتباه در صوت "کوران" تلفظ میشود. هنوز هم نمیدانم چرا به این شکل تلفظ کردم. عذرخواهم :)
