ویرگول
ورودثبت نام
رُهــام
رُهــامما به او از رگ گردن نزدیک تریم. (ق،۱۶)
رُهــام
رُهــام
خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

در آستانه پیری

جالب خواهد بود. آن روزی را میگویم که شمع 70 سالگیم را فوت میکنم، شاید هم نکنم. شاید زودتر از 70 سالگی رفته باشم ولی بگذارید فرض را بر این قرار دهیم که تا آنموقع هستیم. میخواهم تصور کنم در 70 سالگی چه دارم و چه ندارم. طبیعتا پدر و مادری ندارم، شاید خواهرم باشد که اتفاقا آن هم شمع 77 سالگیش را فوت کرده. زن، فرزند، نوه؟ نمیدانم. دوست؟ بازهم نمیدانم. اقوام؟ به تلخ ترین حالت نگاه کنم، انها هم دیگر نیستند لااقل آن اصلی ها دیگر نیستند. می بینید، حجم غم را درک می کنید؟
چه بگوییم؟ کلا خوشبین نبوده و نیستم. البته اینها را نمی گویم برای اینکه یکی بیاید و بگوید، خوشبین باش یا آینده روشن است یا از دست حرفا. میخواهیم با لنزی دنیا را ببینیم که او ما را می بیند.
موجوداتی دوپا، با غروری سرشار، اهدافی بزرگ و اعمالی کوچک. حال از خودمان بپرسیم آیا این عینک بدبینی است؟ من میگویم نه، این عینک واقع بینی است.
ولی گِله ای هم نیست. بلاخره قاضی حکم داده که اینجا باشیم. با حکم قاضی بجنگیم؟ اصلا مگر عقل ما تا آنجا قد میدهد؟ نمی دهد. پس برای چه با حکم بجنگیم. لازم هم نیست آن را عوض کنیم. من میدانم، تو هم میدانی که خواهیم مرد، حکم امضا شده.
حال چه کنیم؟ یه گوشه بنشیم و از همین حالا 70 ساله شویم؟ من ترجیح میدهم تا 70 سالگیم، 69 سال زندگی کرده باشم. آری، در حرف بسیار ساده است.
وقتی به حجم غمی که به سمتم خواهد آمد نگاه میکنم، بند بند وجودم پاره میشود ولی چاره ای نیست. آری، غم را ببینید، بغلش کنید، در آغوشش اشک بریزید ولی رهایش کنید. مُسَکِن درد همین است. چون همواره غم های بزرگتری هم هستند که منتظرند تا زانو بزنید و بهتان حمله کنند. و بدانید اگر مُسَکِن همراه نداشته باشید، از شدت دردش همان لحظه 70 ساله می شوید.
پس بهتر است مُسَکِن هایتان را در جیبتان داشته باشید، زیرا که می گویند:

هزار ماهی تنها، فدای آبیِ دریا / هزار بسته مُسَکِن، فدای این غم برنا...
پیریزندگیدلنوشتهنوشتهآینده
۲۰
۱۹
رُهــام
رُهــام
ما به او از رگ گردن نزدیک تریم. (ق،۱۶)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید