
میدانم،
خوب میدانم، بالاخره یک روز، جنگ مضحکِ زندگی را رها میکنم، اسلحه را زمین میگذارم و
آرام آرام، میان انفجارهای عظیم آدمها، به سمت بوتهای، به سوی درختی، به شوق ردِ نوری روی برکهای، قدم برمیدارم و دور میشوم...
خـــــیلی دور...
آنقدر دور که دست این دغدغههای پوچ و بیخود، به يقهی زیستنام نرسد!
میترسم، میترسم از هفتاد سالگی که سر بچرخانم و ببینم مثل سربازی کودن و گیج، در پی غنائم جنگی
گم شدهام.
آنجا دیگر نه راهی برای برگشتن هست نه غنائم به کار میآید ...
آدمها روی خاک می جنگند در حالی که خانههاشان زیر خاک است...!
دردها دادی و درمانی هنوز:
دل ز تن بردی و در جانی هنوز / دردها دادی و درمانی هنوز
آشکارا سینه ام بشکافتی/ همچنان در سینه پنهانی هنوز
ملک دل کردی خراب از تیغ کین / واندر این ویرانه سلطانی هنوز
هر دو عالم قیمت خود گفته ای / نرخ بالا کن که ارزانی هنوز
خون کس یارب نگیرد دامنت / گر چه در خون ناپشیمانی هنوز
جور کردی سالها چون کافران / بهر رحمت نامسلمانی هنوز
ما ز گریه چون نمک بگداختیم / تو به خنده شکرستانی هنوز
جان ز بند کالبد آزاد گشت / دل به گیسوی تو زندانی هنوز
پیری و شاهد پرستی ناخوش است / خسروا، تا کی پریشانی هنوز
متن از: پوریا ولی
شعر از: امیر خسرو دهلوی