
چند وقت پیش بود که دیدم دوستی در توییتر نوشتند که خانومی به نام نیلوفر امرایی فوت کردند.
من ایشون رو نمی شناختم (تا همین الان هم خیلی شناختی ازشون ندارم) فقط در حدی میدانم که روزنامه نگار بودن و به استناد چیزهایی که خواندم و حرف های دوستانشان آدم حسابی و انسان خوبی بودن. واقیعتش چیزی که من را یک لحظه تکان داد تیکه کلام و لقبی بود که هی برای ایشان تکرار میکردن: شیعه مرتضی علی.
خیلی فکر کردم. از همان روز هر از گاهی قوه مرگ اندیشِ مغزم فعال میشود و فقط یک سوال میپرسد:
"محمد امین، از تو به چی یاد میکنن؟"
واقعیتش نمیدانم. از بس همه چیز انسان نامشخص، بیمارگونه و سردرگم است که کلاف زندگی و روح و جسم باهم گره خورده. لااقل در مورد من میدانم که کارم با باز کردن گره ها خیلی خوب نیست. تنها چیزی که میدانم این است که درحال حاضر بسیار به خانوم امرایی حسادت میکنم. دلم دقیقا همین را میخواهد. خوش نامی.
دلم بسیار خوش نامی میخواهد. اینکه آنگونه بمیرم که تهش بگویم: به یه دردی خوردم. یا چه میدانم... لااقل دل کسی را نشکستم، یا از این دست کارهایی که هر روز می کنم و انگار که نه انگار. دلم از آن مرگ هایی میخواهد که وقتی جا پاهایم را در جهان دیدم، لبخندم از شرمم بیشتر باشد. یا مثلا موقع مرگ کنار درختی تکیه داده باشم و زیرلب از حافظ بخوانم و بگویم:
اربابِ حاجتیم و زبانِ سؤال نیست / در حضرتِ کریم، تمنا چه حاجت است
چه بگویم خانم امرایی... خوش نامی تان مبارک باشد. یقین دارم صاحب همان اسم به همان وعده شیرینی که لحظه لحظه انتظارش را میکشم وفا کرده. آنجا دعا به استجابت نزدیکتر است. دعا کنید، دعا کنید خوش نامی نصیبمان شود، دعا کنید دردمان دوا شود، دعا کنید وصال محقق شود...
روحتان شاد.


