حسین (ع) یک سماجت، پافشاری و "برو-بینیم-بابا"ی خاصی دارد و بدون اینکه کوچکترین تحقیری بپذیرد روی موضع خود پافشاری میکند.
حسین (ع) در عین این پافشاری شخصیتی به شدت منعطف است و مدام در حال پیدا کردن راه حل برای حل بحران ها و مسأله هاست. به زبان ساده تر حسین (ع) خلاق است! از مدینه، تا مکه و کوفه و بعد در مذاکرات با عمر بن سعد حسینی را میبینم که برای خاتمه بحران راه حل دارد.
حسین (ع) به لحاظ تکنیکی بلد است بجنگد، اما به معنی واقعا کلمه «صلح طلب» است و از هرگونه تنش و جنگ اجتناب میکند.حسین اما اهل باج دادن نیست ولی برای پیدا کردن نقطه میانی بین اصل باج ندادن و حل بحران گفتگو میکند.
حسین (ع) یک بازیگر اخلاقی است. در چند مصداق حسین میتواند برای پیشبرد هدف خود "کثیف" بازی کند ولی این کار را نمیکند و این در مورد اطرافیان او نیز مصداق دارد. مثلا مسلم می‌توانست ابن زیاد را ترور کند اما این کار را به دلیل غیر اخلاقی بودنش نمیکند.
حسین (ع) از خودش مطمئن است؛ همه را به مسیر خود دعوت میکند اما هیچ کس را اجبار نمیکند. حسین امام اختیار است. حسین خیلی راحت می‌توانست با تکیه بر اعتبار و بلاغتش تیم جمع کند و به سمت هدف خود ببرد ولی این کار را نمیکند. حسین به طرز عجیبی به کرامت و اختیار انسانها احترام میگذارد.
حسین (ع) سری نترس دارد و در عین حال که برای حفظ بدن همه راه ها را امتحان میکند، ولی ترس در او راهی ندارد که هیچ، اساسا مرگ و ترس از آن نقطه ضعف او نیست.
حسین (ع) در زندگی شخصی با زنان و کودکان رابطه ای حسنه دارد و هر آنچه در مواجه با ضد قهرمان ها سخت و سمج است با کودکان و زنان اهل لطافت است. حسین به طرز عجیبی مصداق جمع غریزه بقا و فنا است. در حسین هم میل به زندگی را مشاهده میکنی هم میل به مرگ.
حسین(ع) یک پا در آسمان دارد یک پا در زمین؛ او نه ائده آلیست محض است و نه رئالیست محض. او با اینکه شهودا فرایند را حدس می‌زند شهود خود را به امتحان میگذارد و پایش در زمین واقعیت است. حسین (ع) اهل اعتماد کردن به انسانها نیز هست.
حسین (ع) شکرگزار است. دعای عرفه مانیفست شکرگزاری حسین است؛ حسین قدر داشته های خود را می داند.
و از همه مهتر، حسین (ع) ایستا نیست. حسین در حال حرکت است. حسین یک نومد ( عشیره) است و این در حرکت بودنش که جذاب است. دیدیم که حسین در مکان متوقف شد ولی در زمان نه!
حسین به معنی واقعا کلمه جمع اضداد است.
یکجایی بین معصیت و توبه. جایی بین شیعه بودن و نبودن. در زمین مفتوح عمر قدم زدن و محبت پسران فاطمه را درک کردن. جایی بین تشیع انجمن و تشیع دستگاه. دقیقا همانجایی که شیعه یک نقد سیاسی است. همانجا که تو خود نیز مشمول نقدی. همانجا که تو حر قبل و بعد از بیداری هستی. آنجا که شیعه باید مبارزه باشد، که هست. البته یک مبارزه در خلوت. یک مبارزه با خود. این چگونه بعد از خواندن دکارت، با عَلَم و زنجیر و نذری سوژه را میسازی و با اشک دعا میکنیم "به حق اقا ما را عاقبت به خیر بفرما!" این اگر مبارزه نیست، پس چیست؟ همان مبارزه ای که ما را به کوچه اصلی فرامیخواند. کوچه میانی بین معصیت و توبه. کوچه ای که نه معصیت است و نه توبه. نه ارتکاب است و نه مجازات. کوچه ای که خوف و رجا در آن متکلم شده اند. کوچه ای که میدانیم بن بست است. اما چاره چیست؟ نه درخانه های رهایی باز اند و نه خانه های معصیت مجوز دارند. اما نگاه ما همچنان به آسمان است و دعا میکنیم: "خدایا به حق آقا ما را عاقبت به خیر بفرما..."
متن از: میلاد دخانچی
هزینه جمع آوری شد.
دمتون گرم
