
در میـخانه باز است (VPN) ...
گاهی اندیشهام به آنجایی میرسد
که "ناتوانی" تواناترین نیروی تنم میشود.
آنقدر ریشهاش محکم میشود ،
آنقدر شاخه های بلندش سنگین میشود ،
که جان، ما بین تن به کمال عجز میرسد.
جان ناله میکند ،
روح از فغان به تنگ میآید ،
تُنگ جسم ، لب به لب میشود
و بعد ،
جان سر ریز میشود...
تقلاهای ماهی ،
در تُنگ خالی ،
و تویی که با غرور میگویی:
که مگر هنوز هستی...؟
به کمال عجز گفتم که به لب رسید جانم / ز غرور ناز گفتی که مگر هنوز هستی?
چه خلاف سر زد از ما که در سرای بستی / بر دشمنان نشستی، دل دوستان شکستی
سر شانه را شکستم به بهانهٔ تطاول / که به حلقه حلقه زلفت نکند درازدستی
ز تو خواهش غرامت نکند تنی که کشتی / ز تو آرزوی مرهم نکند دلی که خستی
کسی از خرابهٔ دل نگرفته باج هرگز / تو بر آن خراج بستی و به سلطنت نشستی
به قلمروی محبت در خانهای نرفتی / که به پاکیاش نرُفتی و به سختیاش نبستی
به کمال عجز گفتم که به لب رسید جانم / ز غرور ناز گفتی که مگر هنوز هستی?
ز طواف کعبه بگذر، تو که حق نمیشناسی / به در کنشت منشین تو که بت نمیپرستی
تو که ترک سر نگفتی ز پیاش چگونه رفتی / تو که نقد جان ندادی ز غمش چگونه رستی
اگرت هوای تاج است ببوس خاک پایش / که بدین مقام عالی نرسی مگر ز پستی
مگر از دهان ساقی مددی رسد وگرنه / کس از این شراب باقی نرسد به هیچ مستی
مگر از عذار سر زد خط آن پسر فروغی / که به صد هزار تندی ز کمند شوق جستی
شعر از: فروغی بسطامی
هزینه جمع آوری شد.
دمتون گرم :)
