
موزیک هنگام خواندن متن فراموش نشود...
به دنبال کلمات دویدم. کلماتی که از من فرار می کردند. حق داشتند. خسته بودند از کسی که ناله هایش را نثار کاغذ میکند. خسته بودند از کسی که کلمات را فقط برای ارائه غم هایش به خدمت می گرفت.
چه بگویم؟ خسته تر از آنم پاسخگو باشم. گاهی اوقات کلمات هم توان ارائه ندارند. درد انقدر زیاد است که قلم هم گاهی بدون اراده از حرکت می ایستد.
خواسته روزگار است دیگر. ما بمانیم و عشق سرگردانی که به دنبالش دویدیم. هنوز هم می دویم. آدم اگر در به در عشق نشود، به چه درد میخورد؟ ما هم یکی از همان عاشق ها.
یکی از آن عاشق هایی که در طلب معشوق دیوانه شدن بلد است. البته دیوانه لفظ درستی نیست، بگوییم مجنون شاید بهتر باشد. ما ها مجنونهایی بودیم که عشق لیلی سنگسارشان کرد. البته فدای سرش، لیلی سنگسار نکند، که کند؟ همینکه لیلی دست به سنگ زند، برای ما نرم شود...
ولی بیچاره ما. بیچاره ما، که هیچکس سنگی طرفمان نمی اندازد. در نگاه خلق چون عزیزیم سنگسار نمی شویم ولی در نگاه لیلی فرق دارد. لیلی هم مثل آنها فقط نگاه میکرد، ولی او به آبروی ریخته ام نگاه میکند. آبرویی که فقط پیش او ریخت. در چشم لیلی، لایق سنگ هم نبودیم...
کاش لیلی سنگ میزد. کاش منِ بیچاره را سنگ میزد...
بیچاره ما که گرچه عزیزیم نزد خلق / چیزی که پیش دوست نداریم، آبروست
مبلغ جمع آوری شد.
دمتون گرم :)