ویرگول
ورودثبت نام
رُهــام
رُهــامما به او از رگ گردن نزدیک تریم. (ق،۱۶)
رُهــام
رُهــام
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

بیمه؟ "ارواح عمه مان"

اسکل ها را ببین تو رو قرآن
اسکل ها را ببین تو رو قرآن

فکر میکنم 6 یا 7 سالم بود که با یک کل و ملقِ تمیز پیشانیم را به باد دادم.
همراه پسرعمه ام مشغول بازی بودیم به اسم "لاک پشت های نینجا". اینکه ما نه لاک پشت بودیم و نه نینجا بدیهی بود ولی اصرار ما بر اینکه هستیم، خودش از زیبایی های دوران کودکی ما را شامل میشد.
الان جزئیات را خیلی به یاد ندارم. ولی واقعا سوالی خوبی است اگر بپرسیم ما در خانه 30 متری مادربزرگ، وسط حال وقتی که پُررررر از سه نفر مهمان است و کل فضا را اشغال کردند و از فرط کمبود فضا همه مثل ژله در هم فرو رفتن، چه فایده ای برای مبارزه با شریدر داریم؟ تازه جالبی قضیه این بود که شریدرِ فرضیِ محله مادربزرگ، کاملا در حد و اندازه بیژن بنفشه خواه بود. تنها فرقش با اون این بود که با هر حرفی پقی نمی خندید، یا بهتر بگوییم او کلا در زیرساخت، فاقد کدهای خنده بود. عینکی، لاغر، و البته در تضاد با هیکل ریقویش، چاقو به دست و لات.
خلاصه ما دو احمق تصمیم گرفتیم با شیلنگ حیاط (بله خانه حیاط هم داشت و بله تازه با آن حیاط میشد 30 متر) به جنگ شریدر برویم.
از آنجایی که محیط زیست برایمان اهمیت داشت تصمیم بر این شد که با اسکیت مایکی برویم. کارتنی را چندمتر جلوتر، در نزدیکی در گذاشتیم و قرار شد دورخیز کنیم و بعد دوتایی بپریم رویش و سر بخوریم انگار که روی اسکیت برد سواریم ولی خب ارواح عمه مان با این ایده. من نمیدانم چرا خانواده ام در این مورد سکوت کرده بود. مادر من، این بچه ات در حالت عادی هم مستعد قطع عضو است، چه برسد که بخواهد روی کارتن هم سر بخورد. یه بیمه حوادثمان نشه مادرجان؟
درِ خانه مادربزرگ از آن در آهنی های با پدرمادر بود. از آنها که از زمین هم یه آهن در حد 2 3 سانت بیرون زده بود. هنوز هم فلسفه این تِکه مَفصل بیجا را نفهمیدم، که چه بی صاحاب؟ شما دنبال چی هستی آقای فردوسی پور؟
خلاصه ما دویدیم به سمت کارتن، پَ‌ ریدیم رویش و سر خو..... ارواح عمه مان.
لذت سر خوردن به صدم ثانیه نکشیده بود که کارتن از تمکینِ فرمان سرباز زد و ترمز کرد. ولی من که از بچگی یاد گرفته بودم در مقابل هر سختی، سستی به خرج دهم، از سر خوردن دست نکشیدم و با سر شیرجه ای زدم بر روی آن تکه آهن پرمفهوم و پیشانی ام مثل خربز مشهدی چاک خورد.
من غرق خون ولو کف زمین بودم. بر اساس فلسفه لاک پشت ها لاکم شکست، فلسفه نینجا ها هم این را یک زخم سطحی ساده می پنداشت ولی برای من، که طفلی بودم احمق که بزرگترین دستاوردش سرپا شاشیدن بود، این مساوی مرگ بود. این را نه مکتب نینجا و نه لاک پشت ها گردن نمی گرفتند. شاید بپرسید پسرعمه ام چه شد؟ او بیمه داشت دیگر. بیمه حوادث. از همان ها که مادرم برای من نخریده بود و سپرده به ارواح عمه ام :)

بیمهخاطرهطنزبسپرش_به_ازکیکوتاه
۲۲
۲۷
رُهــام
رُهــام
ما به او از رگ گردن نزدیک تریم. (ق،۱۶)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید