آنجا

و ما آنجا بودیم. همانجا که دنیا تمام میشد، همانجا که دریا به آسمان می‌رسید، همانجا که خورشید طلوع و غروب میکرد. ما آنجایی بودیم که ابدیت در آن قرار می‌گرفت و از دستش دادیم.
ما در جنگی مضحک با خودمان قرار گرفتیم، ما حیران ماندیم از خودمان، دنیایمان، رفتارمان و حتی دیدگاهمان.
ما غرورمان بر دل و عقلمان حاکم شد، ما افسار وجودمان را به چیزی به اسم غرور فروختیم و در سیاهی تکبرش دست و پا زدیم. دست و پا زدیم نه برای نجات، بلکه برای اینکه با غرور به دیگران بگوییم ما تلاشمان را کردیم.
آری؛ ما در غرورمان هم مغروریم.
و انسان است دیگر، فراموشکار اعظم. کندذهنی که هرازگاهی آگاه می‌شود، و وقتی می‌بیند در دریای غرور غرق شده، فیلمی بازی میکند و خودش را گول می‌زند و بعد دوباره سرش را زیر آب می‌برد و اجازه می‌دهد فراموشی دوباره مرکب را به دست بگیرد.
البته فراموشی انتخابی منطقی‌ست، بلاخره انسانی که از عرش به فرش رسیده برای فراموشی دردش نیاز دارد خود را به آن راه بزند و سعی کند به نیستی حال حاضرش نگاه نکند.
حالا راه حل چیست؟ من نمیدانم. من کسی هستم که در آن ابدیت هم سیاهی را می‌دید، الان که دیگر برایش اتفاقا فضا واضح‌تر است. الان آنجایی هستم که خیلی واضح می‌توانم بگویم: بالاتر از سیاهی که رنگی نیست.
شاید برخواستم، شاید چرخی زدم و شاید حتی توانستم مقداری فراموشی را با چیزی به اسم عشق ترکیب کنم، موزیکی بگذارم، برقصم و در آن میان گریه‌ای به حال اطرافم بکنم.
می‌بینید؟ انسان در جنگی مضحک با خودش قرار دارد، نمی‌داند برقصد، یا گریه کند...
و راست میگفت: کسی که خود چراغ شب بود / چراغ محفلش، سیگار است...