
[ سکوت شهر ]
باران از پشت شیشه های پنجره به رویم میخندد و لبخند بر لب هایم خشک میشود! عطر تلخ قهوه در اتاق پیچیده و من میاندیشم! به آنچه در این روزها و ماه ها گذشت و در نمیابم که چرا چنین شد؟! کتاب را باز میکنم وخواندن داستان را ادامه میدهم تا شاید حواسم پرت شود! حتی با وجود قهوه خواب آلودم، اما فکر و خیال که باشد ، پلک هم نمیزنم! ۱۰ خط میخوانم و یادم میآید هیچ نفهمیدم و بازمیگردم از اول میخوانم و این صحنه تکرار است تا ساعت ها! مِه خیابان را فرا گرفته ، لباس گرمم را میپوشم و مسافر کوچه خیابان ها میشوم، گاهی باد سرد ، گاهی باران ، گاهی هم مه غلیظ که چشم، چشم را نمیبیند! روی صندلی ایستگاه کنار دیگر مسافران مینشینم و به رفت و آمد ها نگاه میکنم؛ انسان چنان در زندگی غرق شده که همه چیز را از یاد برده! حتی خودش را! یک نفر کنار خیابان گیتار میزند و چند نفری دوتایی قدم میزنند! و من به تنهایی میان این همه انسان راه میروم و نگاه میکنم؛ پدری با دخترش عکس میگیرد؛ مادری با پسرش خرید میکند و من باز هم سکوت...میگذرد! سال های سال از آن روزهای تلخ و تار! من اما سکوت نمیکنم! تنها تفاوت این است...?