
سالها قبل با دوستانمان تلاش کردیم تفکر محیطزیستی را در جان و دل کودکان سرزمین مادریمان نهادینه کنیم. ذوق و شوقمان وصفنشدنی بود، داوطلبانه، مدرسه به مدرسه، کودکستان به کودکستان با هزار دنگ و فنگ مجوز و نامهنگاری...
سخت بود، اما نگاههای پر هیجان و پرنورشان تمام سختیهای راه را از یادمان میبرد.

بعدها اسم مدارس طبیعت را شنیدیم
چه نام قشنگی
چه جرقهای
اما این فکر بکر خام ماند، رشد نکرد، بی آنکه فکر فرداهای این نام و این فکر باشیم هر جایی رسید میخ یک مدرسه طبیعت را کوبیدیم.
نفهمیدیم که این فکر عمیق، نیازمند یک پی با فونداسیون مقاوم است.
در کتاب ایده عالی مستدام از برادران هیث، خواندم ایدهها به تنهایی ارزشی ندارند، مهم این است که با آن ایده چه میکنیم.

حالا با گذشت این سالها فکر میکنم چیزی که امروز محیطزیستمان و در کنارش کودکانمان نیاز دارند مدرسه طبیعت نیست! زلالی آن سالهاییست که تخصصمان و آن عشق تکرار نشدنی با هم گره میخورد و تبدیل میشد به ترانهی صلح، حفاظت و طبیعت
و چه عاشقانه آن ترانهی دلانگیز را به گوش وارثان این کرهی خاکی میرساندیم.