
جنگلهای زاگرس حافظ آب و خاک ایران است، ذخایر ژنتیکی که باید از آنها محافظت شود. در غیر اینصورت با از بین رفتن و تخریب این جنگلها خسارات جبران ناپذیری گریبانمان را خواهد گرفت.

تغییرات اقلیمی، آفات و بیماریها این اکوسیستم را بسیار شکننده کرده است. در کنار این موارد اضافه کنید آتشسوزیهای عمدی را.
هرساله با عنوانهای مختلف شاهد آتشسوزی در این مناطق منحصربفرد هستیم؛ گاه خشکسالی، گاه بیدقتی افراد، اختلافات محلیها، بدست آوردن زمین، کشاورزی، شکار و ...
بخشی از جنگلهای زاگرس در منطقه حفاظت شده خائیز جرعهای تا سقوط فاصله دارد.
سازمان محیطزیست بعنوان متولی عرصههای حفاظت شده با آگاهی از اینکه در فصلهای گرم سال در این مناطق معمولا آتشسوزی شکل میگیرد، حال به دلایل مختلف! در این سالها چه میزان برای اطفاء حریق آمادگی دارد؟
برای کنترل و جلوگیری از بروز آتشسوزیها این عرصه چه تدابیری اندیشیده است؟؟
پاسخ: هیچ
زاگرس جان ایران است، که بخشی از آن در منطقه حفاظت شده خائیز دو روز است که درگیر آتشسوزی است. بیش از 30 کیلومتر طول خائیز از شمال تا جنوب در آتش میسوزد.
امروز که جنگلهای زاگرس در آتش میسوزند و گونه های گیاهی و جانوری آن خاکستر میشود؛ عاشقان واقعی طبیعت با دستان خالی، بیل به دست و اشک در چشم به نجات آن شتافتهاند که شاید دستان بی جانشان مرهم جان بلوطهای سوخته زاگرس باشد.

این بین فعالان مجازی نیز با هشتگ زاگرس در آتش نقدهای خود را منتشر میکنند. مسئولان نیز برای اینکه از قافله شعارهایشان جا نمانند با مصاحبه و قولهای پوشالی زحمت از سر باز میکنند.
حال محیطبانان و زاگرس نشینان ماندهاند که با دستانی خالی بر مزار بلوطهای سوخته مرثیه میخوانند.