این سیما هیچ دردی نمیخورن...
گوشزد میکنم به خودم
وقتی نشع زندگی کرد پس
این کتابا
این استرس
این حسرت گذشته
این استرس آینده
هیچ دردی نمیخورن
وقتی نشع واسه خودت
اواز بخونی
وقتی نشع واسه خودت
با ذوق گلارو بو کنی و
به آسمون لبخند بزنی
بستنی بخوری و با خواهر کوچیک ترت
پرنسسی برقصی و
بهش قول کوکی و موچی بدی و
تا صب شکمو باشی و
از خوردن شیرینی و خوشمزه های دنیا
لذت نبری و
این زندگی هیچ دردی نمیخوره
تو رفتی و امامن موندم
همه ی پولامو سوزوندم
وقتی تورو باش نشع برگردوند
این کاغذا هیچ دردی نمیخورن
اره وقتی نتونی واسه خودت
که مهم ترین
حضور جهانی
هیچ حرکت خوشحال کننده ای نزنی
این زندگی و این همه هیاهو هیچ دردی نمیخوره...
وقتی داری کتاب میخونی اما از استرس نتیجه آزمون
مطالب و یادت میبره و یاد نمیگیری و از یادگیریت هیچ لذتی نمیبری
این مطالعه هیچ دردی نمیخوره
وقتی اونقدر درگیر اظطراب اتفاقات نیوفتاده میشی
دیگه این زندگی اصلا برات جالب نمیشه تو نه میتونی از اون لحظه لذت ببری نه
از میتونی در گذشته اش اروم باشی
و نه آینده اونو با خیال راحت یاد کنی و
این زندگیا هیچ دردی نمیخورن
دارم میرم نيشابور و هفته ی آخر و
فاینال و
مدرک و تمام...
به نظرم خیلی چیزا تموم میشع و توی همون شهر دفن میشه
4 سال درس خوندن
غم و غصه ی تنهایی رفیقای اشتباه
آدمی که عاشقشی
خاطراتتون و همه ی خطرهایی که باهاش تجربه کردی
سیگار
آدمای تروماتایز ی که با دیدن شون فهمیدی همه ی ادما پشت بد بودنشون علت دارن و..
آدمای مهربون و بالغی که بهت خیلی چیزا یاد دادن و شخصیتت و شکل دادن
شکستن غرورت و