وسوسه ی دیدنت

ساعت از 2 هم گذشته

يه هفته ای هست روزی حداقل 3 ساعت درس میخونم

و سرکار میرم

و شب از شدت خستگی جنازه میشم

انقد ک جواب پیام و زنگ اونایی ک پیگیر حالمن و نمتونم بدم

امشب اما بی نهایت دارم جلوی خودمو می‌گیرم ک بهت پیام ندم و بگم خوبی؟.

اون پسر موتوریه اسرار داره فردا برم با اکیپشون راید

اما حالم از همه ی اجتماعات انسانی در حال حاظر بهم میخوره

دلم میخواد بهت زنگ بزنم و سیر تا پیاز داستان کلینیک و دعواهاشو برات تعریف کنم

توام بگی دیگ نرو من هستم پشتت

منم بخندم بگم دیونه نمیشع ک کارمه اخه مجبورم کنار بیام

بهت بگم این روزا چقدر سخت گذشت

یا بگم چقدر قوی بودم که تونستم دووم بیارم و حال بدم خانواده ام نبینن

یا بگم یبارم گریه نکردم

یا بگم دارم عین چی تلاش می‌کنم ارشد قبول شم

یا بگم مامان اجازه داده تو شهرتون طرح بیام اما تو نیستی ک بخوام بمونم اونجا