دیدمش

بعد از کلی بهانه و نقشه و دعوا

مجبورش کردیم بیاد ببینمش

حرف نزدیم

فقط همو بغل کردیم...

بغلی ک 14 روز بود دلتنگش بودم

خیلی هم دلتنگش بودم

قبل اينکه برم پیشش

ازش میترسیدم

آخه پشت تلفن آنقدر حرفای تلخی زده بود که عمیقا باعث می‌شد

قلب آدم درد بگیره.

فکر میکردم الان بیاد بهم میگه برو دیگه مگه من مسخره توام

اما نگف

گله کردا

از ناراحتیاش گف ولی نگف برو

بغلم کرد

براش نوشته هام خوندم به نظرم حقش بود بدونه وقتی مخاطب تک تک این جمله‌ها اونه

اروم شد

فک کرد دیدمش ک بمونم

نمی‌دونست من دیدمش ک بتونم برم

که بتونم ازش دل بکنم

که تو ذهنم ازش ی هیولا نسازم

وختی دیدمش بیشتر فهمیدم ک

اون بچه اس

بیشتر فهمیدم که حرفای بقیه براش مهمه

بیشتر فهمیدم ک خیلی راه دور و درازی داره ک برسه ب اونی ک میخواد

فهمیدم خودشم خودش باور نداره ولی من باورش دارم.

فهمیدم چشماش واقعا قشنگن

و اون واقها تنهاس

فهمیدم از تنهایی می‌ترسه

فهمیدم اونم عین ی بچه گربه به من نیاز داشت

دلگیرم از اینک جوری رفتار نکرد ک من توانایی موندن داشته باشم

ما هیچ وقت چیزی به اسم حریم خصوصی نداشتیم🙂🤝🏻

همیشع دوستاش بودن.

همیشع حرفای بقیه موثر بود

همیشه دوستام بودن

ما یاد نگرفتیم مستقل از بقیه رابطه امون و هندل کنیم

ما نتونستیم به آینده فکر کنیم.

ما بلد نبودیم رابطه ینی چی...