همچنان ماجرا داریم.
سرپرست رواني خوابگا مجبورم کرد براش نامه بیارم که زایشگا بودم
با اینکه دلم میخواست به مامانم بگم که
پشتم در بیاد و با سرپرست دعوا کنه
اما از اونجایی ک میشناسمش
به دادن نامه بسنده کردم.
ترجیح میدم مامان از خیلی چیزا خبر نداشته باشع.
بدنم بعد از تحمل این چند روز آخر
بشدت ضعیف و داغون طوریه
نمیکشه انگار
معدم همچنان غذا ها رو پس میزنه و
تهوع شديدی سراغم میاد
جوشهای صورتم بیشتر باز ریختن بیرون و
دست و پاهام حس ندارن.
بیشتر شبیه آدمیم ک فقط زندس
دلم نمیخواد برگردم خونه اما
دلم خوابگاه رو هم نمیخواد.
میخوام برم یه جایی که بشه تنهایی زندگی کنم
بدون اینک جوابی به کسی بدهکار باشم
و همش نگران حال بقیه و افکار بقیه و اثبات اینک من کار خطرناکی نمیکنم به بقیع
گاهی از این شدت زود جوش و استرسی بودن مامانم حالم بد میشع
شاید اگ ادم قوی تری بود انقد اذیت نمیشدم
در آینده حتما مادر قوی خواهم بود
هنوز به اون حس آرامشی که میخوام برنگشتم
هنوز نمیتونم درس بخونم
او راستی مشاورم بلاکم کرده 🥴
فک کنم فهمیده بک زدم🤣
میترسم به دوستام بگم بهت برگشتم
چون جوری دعوام میکنن ک باورتون نمیشع.
برای همین گفتم فعلا معلوم نیس چی بشع
از دوستات خجالت میکشم.
از دوستام میترسم.
از خودم بدم میاد
بسکه این روزا فکر کردم.
بدنم انگار مال خودم نیس
ضعف انگار تو کل وجودمه
هر کاری میکنم نمیتونم رها کنم
نه کینه گذشته رو ن تورو ن استرس آینده رو نه عذاب وجدان زندگی نکردن تو حالو
ما همش نگران اینیم ک بقیه چی فکر میکنن
مامان چی میگه
بابا چی میگه
مردم چی میگن و
حتی نمیتونیم بلند بلند بگیم عاشق شدیم و
این حس تبدیل به یه رنج بزرگ میشع
دارم اذیت میشم
این حجم از فشارهای روانی و در طی 24 سال زندگی بار دومیه که تجربه میکنم
اولیش زمانی بود که نابود شدن احساسات خواهرم دیدم
و دومیش نوبت منه
باورم نمیشع بقیه چجوری هندل میکنن آخه من با کوچیکترین دروغی همش تو دردسر میوفتم
انگار خدا با چماغش بالا سرم وایستاده میگ دهنت سرویسه یا درست زندگی کن یا شجاعتش داشته باش راستش بگو
باز خدایا شکرت ک حس میکنم هنوز مراقبمی مثل ماجرای امروز که نمیدونم چرا حل شد
ولی میدونم کار خودته
خیلی مردی
دمت گرم
دوستت دارم