با اینکه کنار خانواده امم
آدمایی که همیشع دنیام بودن و اولویتم
برای اولین باره که احساس تنهایی میکنم
شاید چون تو نیستی کنارم و ازم دوری
اومم
آخرین هفته ای که کنارتم و بعد رابطه امون میشه لانگ
هفته بعده
دلم نمیخواد حتی اتفاقی به روز خدافزی فک کنم
اصلا دلم نمیخواد به هفته ی بعد فکر کنم
وحشتناکه دوسش ندارم
خسته کننده اس دلگیره ناجوره بده بد اصلا نمیخوام راجبش حرف بزنم حتی
کلی فکر هستن که مغزم و مشغول میکنن وسط درس خوندن و میشه گفت
60 درصد مواقع به تو ربط دارن
رابطه ی سختی و انتخاب کردم
و آدم سخت تری و
نه به این دلیل که
آدم بدی هستیا نه
اتفاقا قدردان تلاشت هستم و میدونم داری به خاطر من سه جا کار میکنی
انقد خسته میشی که حتی نمیکشی باهام شبا حرف بزنی و وسط چت خوابت میره
ولی زندگی و خانواده ی حمایت گری نداشتی و مجبوری بار همه چیو تنهایی به دوش بکشی
کاش توانایی صبر جسارت و تحمل ادامه دادن این مسیر و این انتظار و داشته باشم و جا نزنم از
کمبود یه سری چیزا
و یه سری طرز فکرات مثل اینک جای زن تو خونس یا....
نمیدونم خستم مغزم قد نمیده
دوستت دارم با اینک کمرنگ تر از هر روز دیگه ای کنارمی