ویرگول
ورودثبت نام
ریوان
ریواناگر روزی دوباره متولد شدی اینجا برای توست
ریوان
ریوان
خواندن ۲ دقیقه·۴ ماه پیش

آنچه در حال حاضر بر من می‌گذرد میخواهد چه چیزی را به من بیاموزد

به اتفاقات زنجیره وار نگاه میکنم.

به دنبال حکمت آموزه های جدید یا علت میگردم

هرچه بیشتر جستجو میکنم کمتر نتیجه میگیرم.

در پس هیاهوی اتفاقات افتاده

دخترکی کم صبر با نوسانات خلقی هیجانی بالا میبینم

دخترکی ک هنگامی که سرشار از امید به زندگی است می‌تواند یک کتاب هزار صحفه ای را در طی یک شب ببلعد و

آن هنگام که از زندگی بیزار است به افسرده ی کج خلقی گوشه ی اتاق تبدیل می‌شود که رمغی برای خوردن جرعه ای اب هم ندارد.

انگار عصاره ی انرژی حیات از او گرفته می شود

دخترک این ماجرا ذهنی شلوغ و پر از هیاهو دارد. ک از کوچیکترین اتفاقات برای خود بزرگترین سناریو های زنجیره وار عجیب غریب را می سازد از قتل های زنجیره ای گرفته تا تصادف و تجاوز و مرگ تا طرد شدن و ترک شدن و تنها ماندن

مغز عجیب و غریبی دارد با اندک جرقه ای ذوق تا مراسم ازدواج و مراسم فارغ التحصیلی و مراسم رتبه های بالا و هر مراسم شاد گونه ای که تصورش را بکنی متصور می‌شود و بلافاصله با اندک جرعه ای تلخ صحبتی تا خود گور راهسپار خواهد شد.

هیچ گاه نتوانستم کنترل مغز و ذهن دخترک را بدست بگیرم و او بی رحمانه تاخت و تاخت

هربار من نیز درگیر عوارض و عواقب افکار او میشدم و تهوع و بی اشتهایی گریبانم را گرفت و بیشتر لحظه های زندگی خود را منتظر اتفاقات بد و ترسناک ماندم.

اکنون بیش از بیش جسم خسته ای را به دوش میکشم ک

انگار باری بیش از تحمل شانه هایش بر دوش دارد

و نمی‌توانم بگویم که قوی هستم چون از ته مایه قدرت من اندکی بیشتر نمانده.

آن هم مشغول سرپا نگه داشتن و لبخند زدنم به مادرم می‌شود

میدانی حس میکنم اگر سالها سرم را در میان انبوه بالشت ها و پتویم پنهان کنم میتوانم بخوابم و همانجا بمانم.

جوری ضعف خواب دارم که نمی دانم

علتش غمگین بودن روحم هست یا خستگی جسمم

دروغ چرا

ترسیده ام

از تصمیمات عجیب و غریبی که گرفته ام و

از عواقب ترسناکش

که مبادا جا بزنم و رها کنم

هم خودم را و هم زندگی را

دل نازک تر از گذشته ام و

کوچکترین حرفی

چهره ام را در هم می‌کند و همانند دختر بچها پای بر زمین میکوبم و همان عروسک زشت قراضه ام را تقاضا میکنم

حوصله ی زندگی را ندارم و

روزمرگی هایم را به سختی انجام می‌دهم

از شستن ظرف ها و لباس ها بیزار و

از پختن و خوردن غذا متنفر

از خواندن کتاب ها خسته و

از معاشرت با انسان ها فراری

تنها چیزی که مرا آرام می‌کند اتاق خالی و پتوی سنگینم و بالشت خنکیست ک سرم را در میان انبوه رویا هایم گم کنم

چه خواهد شد؟

نمی‌دانم و تنها راه صبوری است

منه عجول بی پروا مجبور به این شده ام که

بالهایم را در آغوش بگیرم و صبر کنم ببینم آسمان کی آفتابی خواهد شد

شاید روزی دوباره پرواز کنم.

عجیب غریبفارغ التحصیلی
۳
۰
ریوان
ریوان
اگر روزی دوباره متولد شدی اینجا برای توست
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید