عشق مثل یک آواز دور، یک نغمهی دلگیر و افسونگر است که آدم زشت و بدمنظری میخواند.
نباید دنبال او رفت و از جلو نگاه کرد، چون یادبود و کیف آوازش را خراب میکند و از بین میبرد، در آستانهی عشق هم نباید جلوتر رفت، تا همین جا بس است.
نه، نباید از آستانهی آن گذر کرد. تا همین جا بس است.
صادقخان هدایت هفت ماه بعد از خودکشی اولش در رودخانهی مارن نظرش را در مورد عشق چنین نوشت.
ترز دختر پاریسی مورد علاقهی هدایت بود که او را "گربهی کوچک ایرانی من" خطاب میکرد، بر اساس نامههای ارسالی ترز برای هدایت ردی از بیوفایی معشوق دیده میشود که بازتاب آن را میتوان در بوف کور دید: "نه، هیچ علاقهای به من نداشت، اصلا چطور ممکن بود او به کسی علاقه پیدا کند؟ یک زن هوسباز که یک مرد را برای شهوترانی، یکی را برای عشق و یکی را برای شکنجهدادن لازم داشت. قطعا مرا برای شکنجه دادن انتخاب کرده بود و در حقیقت بهتر از این نمیتوانست انتخاب کند.
آهسته روم گشت میزنم
..... ای پیدا شود جست میزنم
چون خری با سمم دست میزنم