همینطور که توی رختخواب بودم با دستم مثل یه کور روی زمین دنبال گوشی موبایلم گشتم و با گوشه چشمم به صفحه ش نگاه انداختم. ساعت 9 شده بود؛ اَه گندش بزنن! اصلا یادم نمیاد کِی آلارم گوشی رو قطع کردم و باز خوابیدم. همیشه همینطوره؛ هر شبی که فرداش کاری داشته باشم انقدر بهش فکر میکنم که وقتی به خودم میام می بینم ساعت از نصف شب هم گذشته.
احساس کردم همه ی گوشت بدنم به استخونام چسبیدن، بدنم کوفته ی کوفته بود. فک کردم چقدر خوب می شد الان گل کلمو صداش کنم بیاد بره رو کمرم تا با چن تا تَرَق و توروقِ مهره هام حالم جا بیاد.( گل کلم خواهر کوچیکمه؛ از بچگی عاشق گل کلمه، آی میخوره. واسه همینم هست که من صداش میکنم گل کلم. وگرنه که اسمش مریمه. البته خودشم بدش نمیاد اینجوری صداش کنم چون فک میکنه چقد خوبه که یه ویژگی منحصر به فرد داره؛ اونم خوردن گل کلمه.)
اما دیگه دیر میشه، قُلنج شکستنو باید موکول کنم به یه وقت دیگه. سریع جامو جمع کردم و شلخته پِلخته پرتشون کردم تو کمد دیواری و درو زود بستم قبل از اینکه باز پتو و بالشم خودشونو ول کنن وسط اتاق. به دو رفتم سمت روشویی. داشتم دست و رو مو می شستم صدای گل کلم با دوستاشو شنیدم. داشتن حرف میزدن، یا نه انگار داشتن بحث میکردن. برگشتم تو اتاق تند تند ضد آفتاب میزدم، کرمو صاف کرده نکرده دس کردم یه رژ لب برداشتم زدم به لبم یکم ریمل به چشمام. به آینه نگاه کردم، مسخره شده بودم. سریع صورتمو شستم. داشتم لباس میپوشیدم و در عین حال صدای گل کلم و دوستاشم میومد. مثل اینکه داشتن روزنامه دیواری درست میکردن و مونده بود نوشتن اسامی تهیه کننده ها و هنوز دعوا داشتن که اسم کیو اول بنویسن. همینطور که داشتم جای دکمه ی کنده شده ی مانتوم سنجاق میزدم از تو اتاق داد زدم:" کاری نداره که؛ به ترتیب حروف الفبا بنویسید." یه لحظه همشون ساکت شدن و منم خوشحال از اینکه آره انگار پیشنهاد کارسازی بوده؛ یک آن صدای گل کلم بلند شد که:" مرده شورتو ببرن با این پیشنهاد دادنت." و دیدم چشماش پر اشک شد. گیج و منگ در حالی که داشتم مقنعه مو سر میکردم فک کردم که چرا مگه پیشنهادم چش بود به این خوبی؟! فهمیدم که بله خراب کردم. آخه فامیل ما با "ی" شروع میشه و گل کلم که بیشتر زحمت روزنامه دیواری رو کشیده بود فکر میکرد اگه اسمش آخر از همه بیاد حقش ضایع شده. چه فکرا میکنن بچه ها.
کیفمو برداشتم و سریع یه بوس از پیشونیش کردم گفتم کاری نداره بَهر بندازین. داشت چپ چپ نگام میکرد. دیرم شده بود. به غرغر های مامانم که گفت هنوز صبحونه نخوردی اعتنایی نکردم و کفشو پوشیدنی پله هارو سه تا یکی پریدم. به در پارکینگ که رسیدم. تو آینه ی ماشین به خودم نگاهی انداختم؛ بد نبودم البته تا وقتی که نخندم و کسی اون دندون نیش مسخرمو نبینه .یه نفس عمییییق کشیدم و مثل یه دختر متشخص و آروم که انگار نه انگار دیرش شده باشه در و باز کردم و راه افتادم.