خب؛ راستش همیشه این شروع کردنه برام سخت بوده. میگن اول یه نوشته، خواه کتاب باشه یا یه مقاله ی چند صفحه ای، باید جذاب باشه. یعنی الان من باید طوری شروع کنم که شمای خواننده دلت نیاد خوندنو رها کنی. اما نمیدونم که چطوری؟!
آخه هر کس یه جوریه؛ منم یه جوریم، یه جوری که شاید مثل هیچکس نباشم و در عین حال شبیه خیلی ها باشم.
پس اول از همه برای خودم مینویسم، برای خودم که میدونم چی میخوام، که میدونم چی تو ذهنم میگذره و دوم برای کسی که مثل من فکر میکنه، مثل من... مثل من چی؟! می بینید؟ من خیلی کند ذهنم. حتی نمیتونم این جمله رو کامل کنم. البته شاید دو ساعت دیگه، دو روز دیگه یا شاید دو سال دیگه که برای چندمین بار این متنو میخونم بدونم چه جمله ای جاش بزارم. در بیشتر موارد همینطور بودم. کلا مغزم دیر دستور میده، دیر راه درست رو از غلط تشخیص میدم، دیر دو هزاریم میوفته که این اون نیست.( این؛ چیزیه که هستم و اون؛ چیزیه که میخواستم باشم) و آره اینه که من الان هجده سال و سه سالمه و این سه سال همون سه سال از عمر طلایی هر آدمیه که من صرف رسیدن به اینی کردمش که اون نبود و در آخر فهمیدم اون یه نفره که می نویسه، هر چیزیو که به مغزش فشار بیاره دِ یالا منو بریز بیرون و اصلا کلماتش قلنبه نیست؛ بلد نیست.
یه نفر بهم گفت تو زمانی میتونی در مورد چیزی بنویسی که اون رو تجربه کرده باشی. میخوام به اون یه نفر بگم پس تخیل چی میشه؟ یعنی منی که جاهای زیادی نرفتم و چیز های زیادی تجربه نکردم حق این رو ندارم که حتی توی ذهنم اونها رو داشته باشم؟
خب بعضی ها هم معتقند داستانی که واقعی نباشه ارزش خوندن نداره. باید بگم که اگر از این دسته آدم ها هستید اصلا سراغ نوشته هام نیاید و برید دنبال زندگی واقعیتون که خربزه آبه. چون شاید من چیز هایی بنویسم که تمام شخصیت ها و اتفاق هاش ساخته ی ذهنم هستند و وجود خارجی ندارن اما بهشون جون میدم و بزرگشون میکنم، انقدر بزرگ که نه تنها در ذهن من که در ذهن تمام خواننده هاشون جا بگیرن؛ شایدم تو دلشون.
داستان ها و نوشته هایی غیر واقعی اما بر اساس واقعیّت.