بهارِ آزادی!

بهار، تصویر پازل‌گونه چون جبر، همچون کرمی، در پساپیش اعتدال سالیانه میلولد. بهار قید ـو بندیست که در هیچ قراردادی نمی‌گنجد، البته جز بند انقلاب! که باقی فصل‌ها در پی مصادره‌ی فی‌مطلوب آن انقلاب برای خود هستند؛ ولی همچون کشیدن گچ بر تخته و صدای فاجعه‌اش نگون‌بخت می‌شوند.

بهار، در پی تحقق انقلابش، دست ما را محکم میگیرد، انگار او در پی نمایشی ساده است؛ در خیابانی که جز عشاق، آن را نمی‌بینند! بهار، دست ما را روی دیوارهای بی‌روح این شهر که یخ بسته‌اند، نقش می‌زند. انگار او مارا همراه خود میبیند. بخشی از تحول خود، با جنون تنی که ما در خود پرورده‌ایم..

او پا بر روی قانون جاذبه گذاشته است. تلالوی نقش او، سفیدی را به شوق زندگی ارجح نمی‌دهد! این کار حاجتی است که سرمای سوزان زمستانی را در پی خستگی تن حیوانات زله، به در می‌کند.

شکوفه‌ها نیز، با رقص نشات گرفته از تلفیق شور و شوق ما برای تغییر طبیعت و حس تحول بهار، به سمت لبخند پیش می‌روند. لبخندی که در نه ماه اخیرش، کم‌تر در پهنای طبیعت رخ می‌افکند. خورشید، لبخند شکوفه را درک و در پی آن، کمی گرمای باب میل را می‌‌آفریند. البته قبلش در می‌زند و می‌گوید که «در را بر روی من باز کن، ببین من چه شکلی دارم.» شکوفه نیز با اجازه‌ی بهار و البته ما، تصدیق می‌کند.

بهار.. مبتلایِ عشق است؛ عشقی که در گیسو و کمند شبگردی مبتلا، آن‌چنان در بند و قید، پیچ‌وتاب خورده که حتی مولانا هم در وصف آن، در تعلل و نادمی می‌ماند. بهار! شکفتن صبح، در بی‌خیالی صبحِ جمعه است. حجب‌کاری است اگر نگویم که این موسم، این معرکه‌ی الهی، فصلی است که تنم در پیله فرو می‌رود و فکرم در رهایی آبدیده می‌شود.. حس آرامش، حس آزادی محض؛ آزادی‌ای که میدان، ورزشگاه، فرودگاه و هر چه که این آزادی لعنتی، در پهنای این جغرافیاست، سال‌هاست که اسم صرفش را بر یدک می‌کشد؛ البته عیبی هم ندارد! با ضربش تقسیم می‌شویم. آری، ما نیز «جزء طبیعت هستیم.»