چای، کشف عجیب و لازمی بود...
به‌جرئت میتونم بگم اگر چای نبود، نیوتن جاذبه رو، تسلا برق رو، ادیسون لامپ رو، کریستف کلمب قاره آمریکا رو، رازی الکل رو، گوتنبرگ صنعت چاپ رو، گالیله تلسکوپ رو، کپرنیک مرکزیت خورشید رو، کپلر قوانین حرکت سیارات رو، داروین تکامل رو، اینشتین نسبیت رو، فارادی القای الکترومغناطیسی رو، ماکسول قوانین الکترومغناطیس رو، ماری کوری پرتوزایی رو، فلمینگ پنی‌سیلین رو، ادوارد جنر واکسن آبله رو، پاستور نقش میکروب‌ها در بیماری رو، مندلیف جدول تناوبی رو، خوارزمی جبر و الگوریتم رو، ابن‌هیثم علم نور و اپتیک رو، ابن‌سینا بخش بزرگی از دانش پزشکی رو، بیرونی نجوم و جغرافیا رو، خیام ریاضیات و تقویم رو، مورس تلگراف رو، گراهام بل تلفن رو، مارکونی رادیو رو، برادران رایت هواپیما رو، کارل بنز اتومبیل رو، جیمز وات ماشین بخار رو، تورینگ مبانی علوم کامپیوتر رو، تیم برنرز-لی وب جهانی رو، و هزاران نفر دیگه هزاران کشف و اختراع و نظریه و اثر ماندگار رو...
جالب اینجاست که بشر برای رسیدن به این همه پیشرفت، هزاران سال جنگیده، کشف کرده، اختراع کرده، نظریه داده، امپراتوری ساخته، تمدن‌های بسیاری نابود کرده و دوباره از نو ساخته
اما در نهایت هنوز هم یکی از منطقی ترین پاسخها به خستگی، استرس، سرما، بی‌حوصلگی، مهمان ناخوانده، مهمان خوانده، جلسه کاری، مطالعه، شب‌نشینی، صبح‌نشینی، غم و شادی چیزی نیست جز چای
اصلاً بعید می‌دونم بشر بدون چای به اینجا می‌رسید!
رضوان عبدالی
