نخستین بار که دیدمت،
پنداشتم تو اورشلیم عاجنشان منی،
پناهم،
قبله ام.
اما
تو مثل تاریخ یهود بودی، تاریک و پر دغل،
و چنان عهدی که با من بستی، کنیسه ای متروک در خزان اورشلیم،
هر بوسه ات توراتی از نیرنگ،
هر وعده ات غروب شنبه ای بی سپیده دم.
چشمانت دو اخگر سرگردان از هیکل سلیمان بودند،
که چهل سال نه! چهل قرن
مرا در بیابان نگاهت سرگردان کردند،
و خودت آن ستون آتش شب هایی،
که هرگز به هیچ سرزمین موعودی راه نبُرد.
حالا که هر روز
از کنار ویرانه های نبوت دروغینت میگذرم
میدانم
مسیحایی قرار نبود بیاید.
من قوم برگزیدهٔ رنج تو بودم،
و تو خدایی که از عهدش پشیمان شد.
اما نمیدانی
در آن همه شکوهِ دروغین،
دروغهایت موریانه بودند
در عصای سلیمانِ تو.
و تو همچنان ایستاده بر هیچ،
گمان میکردی خدایی.
من اما
زانوهایم را از زمین برداشتم
تا معبدت
در سکوتِ محض
فرو بریزد.
رضوان عبدالی
پ.ن :
حالا برو
و خاک معبدت را
از دامن تاریخ بتکان
30فروردین 1405💚
#نثر #ادبیات #سیاست #تمرین_نویسندگی