سالها به ما گفته شد که تفکر #مقاومت، تفکر اصلی این نظام است و دشمنان آن در بیرون مرزها ایستاده اند و نفوذ در کمین است. اما وقتی به مسیر چند دهه گذشته نگاه میکنم، گاهی با خودم میگم نکنه ماجرا برعکس بوده باشه؟ نکنه تفکر مقاومت، همیشه مهمان این ساختار بوده و نه صاحب آن؟
اگر تفکر مقاومت واقعاً گفتمان مسلط و اصلی بود، چرا احمدینژاد به آن سرنوشت دچار شد؟
چرا هر بار که یک چهره متفاوت ظهور کرد، به سرعت در معرض حذف سیاسی قرار گرفت؟
چرا هر بار که مقاومت تصور کرد در حال تثبیت موقعیت خود است، ناگهان با دیواری از ملاحظات، محافظه‌کاری و عقبنشینی مواجه شد؟
چرا جریان‌هایی که سالها متهم به خطای راهبردی، خوشبینی به غرب، اعتماد به دشمن و تضعیف بازدارندگی بودند، هیچ‌وقت از ساختار حذف نشدند؟
چرا بارها و بارها از فیلترها عبور کردند؟
چرا بارها در معرض انتخاب مردم قرار گرفتند؟
چرا همیشه فرصت بازگشت داشتند؟
اگر واقعاً خطر بودند، چرا حذف نشدند؟
و اگر خطر نبودند، پس این همه سال از چه چیزی حرف میزدیم و دفاع میکردیم و با چه چیزی میجنگیدیم؟
امروز دیگه از جنگ هیجانزده نمی‌شم.
جنگ ممکن است چند روز احساس قدرت بدهد.
اما قدرت واقعی چیز دیگریست.
قدرت واقعی آن است که بتوانی از دستاوردهایت محافظت کنی، هزینه دشمن را بالا ببری، متحدانت را تنها نگذاری و مهم‌تر از همه، میان آنچه می‌گویی و آنچه انجام می‌دهی فاصله‌ای نباشد.
ملتی که قدرت واقعی نداشته باشد، حتی اگر پیروز چند جنگ هم شود، در نهایت پشت میز سیاست هزینه آن پیروزیها را پرداخت خواهد کرد.
#مکتوبات_سیاسی_رفیق_سابق_آیت_الله
