باید به شکوهِ تسلا درود گفت؛ مردی که با جادویِ جریانهای متناوب، تاریکی را به چالش کشید. اگر نبوغِ او، الکتریسیته را به بندِ تمدن درنمیآورد،چه فایده داشت که نیوتن با آن قوانینِ جدی و خشکِ جاذبه، جهان را برایمان کالبدشکافی کرد، اگر قرار بود در تاریکیِ مطلق، در حالی که زمین زیر پایمان میلغزد، به دنبالِ چراغقوهی گمشدهمان بگردیم؟

چه سود داشت اگر کوپرنیک با آن اصرارِ عجیب، خورشید را در مرکزِ آسمان نشاند، یا گالیله، با آن تلسکوپِ قدیمی، چشمِ بشر را به ماه دوخت؟ اگر تسلا نبود، ما شاید میدانستیم که ماه چقدر نزدیک است، اما باز هم در تاریکیِ مطلقِ شبها، مجبور بودیم با لنگ کردن و برخورد به دیوار، به دنبالِ مسیرمان بگردیم!
حتی اگر انیشتین با آن مدلسرِ ژیژمو، باکتریهایِ زمان و مکان را به بازی میگرفت، یا داروین، ما را به ریشهیِ تکامل باز میگرداند، باز هم بدونِ برقِ تسلا، تمامِ اینها فقط تئوریهایِ جالبی بودند که در نورِ شمع یا چراغِ روغنِ کثیف و دودآلودِ قرنهایِ قبل، باید با چشمهایِ خمار و نیمهباز میخواندیم!
تسلا همان کسی بود که با شعلهی نبوغش، آن دانشهایِ صامت، سرد و بیجان را به جریانی از نور، تماشا و زندگی بدل کرد. او به تاریخِ علم، نه فقط دانش، بلکه توان بخشید،، او به ما یاد داد که دانستنِ حقیقت، بدونِ داشتنِ قدرتِ استفاده از آن، فقط یک دردسرِ فکریِ بیهوده است
به قلم یک گرمازدهمفلوک در گرما و بی برقیِ خوزستان
رضوان عبدالی