*چرا دشمن از سندروم JN ما سود میبرد؟
[اندر حکایت سندروم JN ملت و دولت ایران] *
"برای آنانکه می‌اندیشند"
حس میکنم روان جمعی ما برای تابآوری در برابر تاریخ پرتلاطم و سرشار از جنگ در این سرزمین، به مکانیزم دفاعی خطرناکی مجهز شده و آن آیین سازی تراژدی ست.
آیین سازی تراژدی یعنی یک واقعه ی دردناک و خونین (که باید منجر به یک تغییر بنیادین یا انتقام راهبردی بشه ) رو تبدیل کردن به یک مراسمِ تکراری و نمادین که در آن، اصلِ فاجعه فراموش میشه و تنها ظاهرِ سوگ باقی میمونه.
به جای اینکه خونِ ریخته شده تبدیل به نقشه ی راه شود، تبدیل به روضه میشود. ما به جای اینکه بنشینیم و بگیم حالا برای انتقامِ این خون یا جبرانِ این خسارت چه ساختاری را باید تغییر بدیم؟، دور هم جمع میشویم و صرفاً برای مظلومیت اون ،به ناحق بودن فلان ظلم خون گریه میکنیم.
ما ملتی هستیم که در برگزاری مراسم چهلم و سالگرد استاد شده ایم، اما در نوشتنِ سناریوی فردای آن مراسم ضعیف عمل میکنیم. و این دقیقاً همان حفره ایست که دشمن با ناو و موشک و رسانه از آن وارد میشود.
دشمن استراتژیک ما چه در قالب دولت-ملتها چه در قالب ائتلاف رسانه ای ،به این موضوع آگاه هستند که "تهدید برای ما حکم مخدر هویت بخش دارذ، ما را سرخوش از اقتدار میکند بی آنکه قبض سنگین تبعاتش رو دستمون بده"
در واقع به این ساختارِ شناختیِ لحظه ای کاملا آگاه است، اونها میدونند که ما :
آستانه تحریک پذیری پایینی داریم(سریع خشمگین میشویم و خط و نشون میکشیم)
طول نفسِ عملیاتی کوتاهی داریم (سریع به وضعیت عادی بازمیگردیم)
بنابراین ،استراتژی دشمن بر مبنای مدیریت امواج تهدید تنظیم شده.
او اجازه میدهد لحظاتی ابرقدرتِ بلامنازع منطقه باشیم، سپس با آرامش منتظر میماند تا نیمه عمرِ خشمِ ملی سپری شود.
او میداند که چرخهی حیاتِ یک تهدیدِ جدی از جانب ما از سه مرحله فراتر نمیرود:
۱. فورانِ غیرت و غرور
۲. بازنماییِ آیینیِ قدرت (بستن تنگه/بیانیه های آتشین)
۳. بازگشتِ مضطربانه به عادیسازی (گشودن تنگه با راه حل های موقت دیپلماتیک)
بله او میداند ما قدرتمند و در موقعیت بسیار مهم ژئوپلیتیکی هستیم و اهرم های فشار مهمی داریم، اما جدی نیستیم.
پ.ن: سندروم JN، یعنی سندروم جدی نبودن و جدی نگرفتن!
یک سندروم راهبردی در روان جمعیه که در اون ، ملت یا حاکمیت، در لحظه ی بحران، واکنش هایی به شدت هیجانی، پرهزینه و قدرتمندانه از خود نشان میدهد (فوران)، اما به دلیل غلبه مکانیزم دفاعی آیینی سازی تراژدی و تقدیرگرایی تاریخی ، از تداوم این قدرت برای تحمیل نتیجه ی مطلوب ناتوان است. در این چرخه، تهدید به ابزاری برای کسب هویت و هیجان لحظه ای بدل میشود، نه تغییر معادله ی پایدار.
نتیجه: بازگشت سریع به وضعیت عادی و پذیرش ریسک های مکرر از سوی دشمن.
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته
رضوان عبدالی
@rezvanabdali
