[ این نوشته مربوط به سال گذشته ست، تایمی که سلطنت طلب ها برای به تخت و تاج رساندن فرزند شاه سابق، شعارها سر می‌دادند و یقه ها چاک...]
این دقیقاً همان چرخه‌ی نفرین‌شده‌ای است که تاریخ ایران را بارها و بارها در تاریکی فرو برده. هر بار که ملتی از بت‌های پیشین خسته می‌شود، با دستان خود، خدای تازه‌ای می‌تراشد، تاجی از سراب بر سرش می‌گذارد و در تمنای معجزه، زانو می‌زند. و آنگاه که معجزه‌ای رخ نداد، همان دست‌ها، همان زبان‌ها، با همان شدت که ستایش می‌کردند، خنجر بر پیکر بتِ نوظهور خواهند زد.
اگر رضا پهلوی "خدای هر ایرانی" است، پس خدا بودن چه ارزان شده! این مردم همان‌هایی نیستند که روزی، شاهان را "ظل‌الله" خواندند و بعد بر گورشان رقصیدند؟ همان‌هایی که در خیابان‌ها فریاد "روح منی، خمینی" سر دادند و بعد با خشم، تصاویرش را سوزاندند؟
مشکل، نه در رضا پهلوی است، نه در شاه، نه در رهبر، نه در پیامبری که مردم می‌سازند. مشکل، در ذهنیتی است که هنوز آزادی را در سایه‌ی یک فرد جست‌وجو می‌کند، هنوز نیاز دارد که کسی بیاید، راه را نشان دهد، دردها را درمان کند، گره‌ها را باز کند. جامعه‌ای که جرأت نمی‌کند مسئولیت آینده‌ی خود را به دوش بکشد، همیشه به یک "پدر"، یک "قدیس"، یک "رهبر" نیاز دارد، حتی اگر بارها و بارها از همین تقدس‌سازی‌ها زخم خورده باشد.
اما این‌بار، تاریخ باید متفاوت نوشته شود. نه با سجده بر تصویر تازه‌ای، نه با خلقِ خدایی دیگر، که با درک این حقیقت ساده و تلخ: هیچ خدایی از میان انسان‌ها برنمی‌خیزد. هر که را بر تخت خدایی بنشانید، روزی با چکمه‌های خود بر گرده‌ی شما خواهد ایستاد.
