این برکه پره از زخمهای قدیمیه؛ زخمهایی که مثل تمساح، نصفه نیمه پنهان شدن و فقط چشمهاشون از دور پیداست. راستش من از این نمیترسم که اون پایین چیزی هست؛ بیشتر از این میترسم که ندونم دقیقاً با چی طرفم.
سالهاست چیزهایی تهِ این تاریکی دفن شدن، چیزهایی که فقط منتظر یه تکون کوچیکن تا دوباره سر باز کنن و منو با خودشون پایین بکشن.
ولی هنوز کارم تموم نشده. هنوز باید برم جلو و اون چیزی رو که دنبالش میگردم پیدا کنم؛ همون حقیقتی که ارزش تمام این تشنگی و سرگردونی رو داره.
میترسم؟ معلومه که میترسم. دست‌هام می‌لرزه. اما شاید شجاعت اصلاً به معنی نترسیدن نباشه؛ شاید یعنی با همین دست‌های لرزون، باز هم جلو بری.
شاید شکوه زندگی دقیقاً همین‌جاست؛ جایی که می‌دونی خطر نزدیکه، می‌دونی ممکنه زمین بخوری، ولی باز دست دراز می‌کنی و چیزی رو که برای پیدا کردنش اومدی، از دلِ تاریکی بیرون می‌کشی.
