ممکن است من منکر چیزی باشم اما لزومی نمی بینم آن را به لجن بکشم یا حق اعتقاد و باور به آن را از دیگران سلب کنم....
انکار، بخشی از آزادیست. انسان حق دارد نپذیرد، تردید کند، مسیر دیگری برگزیند. اما این حق، زمانی اصیل باقی میماند که با احترام همراه باشد. تحقیر باور دیگران، نه نشانه ی قدرت فکری، بلکه علامت ضعف درونیست، نشانهای از ناتوانی در مواجهه با پیچیدگیهای جهان است.
وقتی کسی به چیزی ایمان دارد، آن ایمان بخشی از هویت اوست. حمله به آن، حمله به ریشه های زیسته ی انسانیست. و اگر قرار باشد جامعهای بر پایه ی فهم بنا شود، باید نخست حقِ باور را به رسمیت بشناسیم، بینیاز از تأیید، بینیاز از تطابق.
حقِ اعتقاد ، حق طبیعی هر انسان است، و این حق، مستقل از باور من یا داوری جمع است...
اگر باور من، بهانه ای برای انکار حقِ دیگری در باور داشتن شود، آنچه آشکار می شود، خلأیی درونیست که از ناتوانی در پذیرش پیچیدگی های انسان خبر می دهد.
مدارا، هنرِ زیستن در کنار تفاوتهاست،بدون آنکه از خویشتن تهی شوی،و بدون آنکه دیگری را تهی بخواهی.
در جهانی که هر کس، آینهای از تجربه، فرهنگ، و رنج های خویش است،احترام به باور دیگران، احترام به مسیر زیستهی آنهاست.
و اگر من، مسیر خود را تنها مسیر بدانم، از هدف نهایی یعنی رسیدن به حد کمالِ انسانیت، باز میمانم.
رضوان عبدالی
#انسان_باشیم
@rezvanabdali