از اولین باری که تو جادههای نیمه شب خواب نبودم و تونستم از پنجرهی ماشین نوار چراغهای اتوبان رو ببینم؛ زندگیم شبیه به یکی از اون ردیفهای نورانی شد.
گذشته از جو خاص شبهای جاده که از درخت هم شاعر در میآورد؛ این نزدیکترین تشبیه به زندگی بود که تا به حال به چشم دیده بودم. چراغهای پرنور، کم نور، سوسو زن و خاموش همه در یک ردیف.
هر کدام از چراغها یک روز، یک اتفاق.
میتونم براش قانون بذارم که شدت نور چراغها بهسان کیفیت لحظههای زندگیند و لحظه دیدن او مثل یه پرژکتور تو کل مسیری که تا حالا اومدم میدرخشه. سالها جلو خواهم رفت و چراغهای پرنور زیادی خواهم دید ولی وقتی از بالا به مسیر نگاه میکنم هنوزم نور او مثل روز اول درخشنده است.
دوست دارم سعی کنم مثل بابام قسمتهای تاریک رو با سرعت کمتر و دقت بیشتر طی کنم ولی مثل اون جاهای روشن رو سریع رد نکنم. این بخشهای روشن تنها جایی در کل مسیر بود که اجازه میداد از زیبایی جاده و اطرافش استفاده کنم. اگر زیباییای وجود داشته باشدژکتئ