ویرگول
ورودثبت نام
SheisRezvan
SheisRezvan
SheisRezvan
SheisRezvan
خواندن ۱ دقیقه·۸ سال پیش

پرژکتور عزیزم


از اولین باری که تو جاده‎های نیمه شب خواب نبودم و تونستم از پنجره‎ی ماشین نوار چراغ‎های اتوبان رو ببینم؛ زندگی‎م شبیه به یکی از اون ردیف‎های نورانی شد.

گذشته از جو خاص شب‎های جاده که از درخت هم شاعر در می‎آورد؛ این نزدیک‎ترین تشبیه به زندگی بود که تا به حال به چشم دیده بودم. چراغ‎های پرنور، کم نور، سوسو زن و خاموش همه در یک ردیف.

هر کدام از چراغ‎ها یک روز، یک اتفاق.

میتونم براش قانون بذارم که شدت نور چراغ‎ها به‎سان کیفیت لحظه‎های زندگی‎ند و لحظه‎ دیدن او مثل یه پرژکتور تو کل مسیری که تا حالا اومدم می‎درخشه. سال‎ها جلو خواهم رفت و چراغ‎های پرنور زیادی خواهم دید ولی وقتی از بالا به مسیر نگاه می‎کنم هنوزم نور او مثل روز اول درخشنده است.

دوست دارم سعی کنم مثل بابام قسمت‎های تاریک رو با سرعت کم‎تر و دقت بیش‎تر طی کنم ولی مثل اون جاهای روشن رو سریع رد نکنم. این بخش‎های روشن تنها جایی در کل مسیر بود که اجازه می‎داد از زیبایی جاده و اطرافش استفاده کنم. اگر زیبایی‎ای وجود داشته باشدژکتئ

دل نوشته
۰
۰
SheisRezvan
SheisRezvan
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید