گاهی زندگی برای آنان که تخیل قویتری دارند حتی سختتر هم میگذرد.
چیزی که در ظاهر از ما مشخص است یک دنیای خیالی است که میتوانیم هرجا از دست هر موقعیتی به آن پناه ببریم، ما میتوانیم همه زشتیها را با زیبایی جایگزین کنیم ولی ولی مصیبت اصلی لحظههایی است که چشممان به روی دنیای خودمان باز میشود.
انقدر سرنوشتهای زیبایی برای تک به تک آدمها قابل تصور است که درک و هضم میزان زشتی و مصیبت زندگی واقعی ما آدمها از توانم خارج میشود.
آدم مدام با خودش میگه این همه سختی که چه؟ انسان را در رنج آفریدیم که چه؟
