دنگ شو با الهام از رباعی خیام، قطعه "آواز شب" را منتشر کرده است . شعری که بیشتر شب های بی پایان یار و همراهم بود.
/عمرت تا کی به خودپرستی گذرد
یا در پی نیستی و هستی گذرد
می نوش که عمریکه اجل در پی اوست
آن به که به خواب یا به مستی گذرد/
پیش آر پیاله را که شب میگذرد
شب میگذرد
شب میگذرد ...
ولی نگفت شب بگذرد که چه؟ نگفت کدام شب. نگفت کدام ظلمات است که میگذرد.
این شبی که من میگویم، این ظلماتی که درونش دست و پا میزنیم از نبود چراغ نیست، که میدانیم چراغی هست که به ما نمیتابد.
من از تاریکیای صحبت میکنم برآمده از طوفان شن. طوفانی که تیزی سنگهایش چشمها را کور میکند, پوست و گوشت را میساید. سنگینی خاکش ریه و گوشها را پر میکند.
من از صبحی میگویم که طوفان تمام میشود. بالاخره، روزی ظلمتش فروکش میکند و آفتاب روی همهی ما را میگیرد و ما میمانیم که باید بدون چشم نورش را ببینیم، بدون گوش صدای آواز پرندههایش را بشنویم، بدون ریه هوای تازهش را نفس بکشیم و در نهایت بدون روح از به دست آوردن این آزادی خوشحال باشیم.
من از جنگ دائمیای میگویم برای بقا، صرفا بقا. من حتی نفهمیدم در این همهمه چرخ خوردم و به کجا رسیدهم، فقط میخواهم که تموم بشه ولی حتی پایانش هم ترسناکه.
با زندگی دائم در ظلمات طوفان ترس هیچوقت از بین نمیره، ترس از خفگی توامان با ترس از اکسیژن برای جماعتی که به نفس کشیدن نیاز دارند ولی نفس راحت را فراموش کردهند. چیزهای فراموش شده ترسناکند، نسیتند؟
از طوفان بگریزیم ولی از خود؟ خود تمام شدهمان؟ ای محال...