به نظرم غم خلق کنندهی خداست،
چند روزه دلم میخواد به خدای یکی از ادیان ایمان بیارم و با تمام وجود به درگاهش زار بزنم.
دلم میخواد برای یک هفته مسلمونی باشم که معتقده حاکم خداست، عادل خداست و همه چیز در ید قدرت بی انتهاشه.
دلم میخواد وقتی دارم میترکم داد بزنم «خدااااا» و ته قلبم مطمئن باشم یکی اون بالا میگه «من را بخوان تا اجابتت کنم».
دلم میخواد برم پیش همون سیدی که همه محل میگن نفسش حقه، من اونو واسطه کنم قسمش بدم به جدش، بگم جدتو واسطه کن تا منم به حاجتم برسم.
دلم میخواد عصر عاشورا، عَلَم رو یه تنه تا اون امامزادهی نوک قله کوه ببرم، اذن دخول بگیرم، دخیلم رو محکم ببندم به محجر. بعدشم بشینم پای روضهی آتیش زدن خیمهها و برای داغ دل خودم گریه کنم.
میدونی چیه، تو روضه راحت میشه گریه کرد. هیشکی نمیگه چرا، هیشکی حتی نمیگه برای چی، بگذریم
بعدشم عقب عقب از در بارگاه بیام بیرون و دلم قرص باشه که این امامزاده بابالحوائج و اصلا همین پارسال پسر همسایمون که کَر مادرزاد بود رو شفا داد.
دلم میخواد بهش برسم و اصلا اسم پسرمونم بذارم داوود، به نیت همون امامزاده.
بگم موهاشو میتراشم وقتی هفت سالش شد میبریمش پابوس حضرت، هم وزن موهاش طلا نذر ضریح میکنم.
ولی ..... خیلی وقته که کافرم، از همون موقعی که چشمهاتو دیدم کافر شدم.
من مطمئنم خدا نیست، چون اگر بود تو رو از دنیا برمیداشت تا بهتر از خودش نباشه.