قلعهتل، زادگاه من؛ طبیعت، خانهی روحم
من رضا هستم، زادهی قلعهتل، شهری که در آغوش زاگرس جا خوش کرده و هر فصلش رازی از طبیعت را در دل خود پنهان دارد. از همان کودکی، دشتها، کوهها و جنگلهای بلوط برایم فراتر از یک منظره بودند؛ آنها خانهی دوم من بودند، جایی که میتوانستم فارغ از هیاهوی دنیا، با زمین و آسمان یکی شوم.
وقتی بهار از راه میرسد، قلعهتل لباسی از سبز و طلایی به تن میکند. گندمزارها در باد میرقصند، شکوفههای بادام عطر دلانگیزشان را در هوا میپراکنند، و پرندگان با آوازشان صبح را بیدار میکنند. در چنین روزهایی، وقتی پا در جادههای خاکی اطراف شهر میگذارم، حس میکنم که هر ذره از طبیعت مرا میخواند؛ نسیم خنک صبحگاهی صورتم را نوازش میکند، صدای جیرجیرکها و چهچههی بلبلها در گوشم میپیچد، و تماشای کوههایی که از دوردستها مرا نظاره میکنند، روحم را تازه میکند.
اما زندگی همیشه پر از آرامش نیست. من پرستارم، کسی که در راهروهای بیمارستان با درد و رنج آدمها سر و کار دارد. شیفتهای طولانی، استرس و خستگی گاهی تمام توانم را میگیرد. اما همین که بعد از یک روز سخت، از فضای شلوغ و پرهیاهوی بیمارستان بیرون میآیم و خودم را به دل طبیعت میسپارم، انگار همهی آن خستگیها رنگ میبازند.
وقتی از جادههای پرپیچوخم اطراف قلعهتل عبور میکنم، وقتی چشمم به غروب آفتاب میافتد که پشت کوههای زاگرس پنهان میشود، یا وقتی به صدای جویبارها و پرندهها گوش میدهم، یادم میآید که زندگی چیزی فراتر از مشغلههای روزمره است.
"من پسر طبیعت قلعهتل هستم."
جایی که زاده شدم، جایی که با هر طلوع و غروب، دوباره عاشق زندگی میشوم.
🌿 اگر تو هم طبیعت را دوست داری، به پیج من سر بزن!
pesar-tabiat-glt