مافیا در ظاهر بازی ساده‌ای است؛ چند نفر شهروند، چند نفر مافیا و یک گرداننده که بازی را جلو می‌برد.
اما هرچقدر بیشتر بازی کنید، ماجرا پیچیده‌تر می‌شود.
سناریوهای مختلف، نقش‌های بیشتر، ترتیب اتفاقات شب، زمان صحبت بازیکنان، رأی‌گیری، وضعیت افراد خارج‌شده، کارت حرکت آخر، قرعه مرگ و ده‌ها جزئیات دیگر کم‌کم باعث می‌شوند گرداننده بیشتر از اینکه درگیر خود بازی باشد، درگیر مدیریت آن شود.
برای یک دست مافیای جدی، گاهی کنار گرداننده گوشی برای تایمر، تعدادی کارت، لیست نقش‌ها و یک کاغذ برای ثبت وضعیت بازیکنان دیده می‌شود.
این دقیقاً همان مسئله‌ای بود که موقع ساخت «هم» سعی کردیم حل کنیم.
یک ابزار برای بازی، نه جایگزین آن
ایده «هم» این نبود که مافیا را به یک بازی موبایلی تبدیل کند.
بخش جذاب مافیا همان آدم‌هایی هستند که روبه‌روی یکدیگر نشسته‌اند، بحث می‌کنند، اتهام می‌زنند، بلوف می‌زنند و سعی می‌کنند رفتار یکدیگر را تحلیل کنند.
گوشی قرار نیست جای این تعامل را بگیرد؛ فقط می‌تواند قسمت‌های خسته‌کننده مدیریت بازی را انجام دهد.
به همین دلیل در بخش مافیای «هم»، علاوه بر تقسیم نقش‌ها، ابزارهای موردنیاز گرداننده هم در جریان بازی در دسترس هستند.
بیش از ۶۰ نقش مافیا، شهروند و مستقل در برنامه وجود دارد و ترکیب نقش‌ها را می‌توان متناسب با سناریوی بازی تغییر داد.
بعد از شروع بازی هم زمان‌سنج گفتگو، وضعیت بازیکنان، کارت‌های حرکت آخر و قرعه مرگ از همان محیط قابل مدیریت هستند؛ بدون اینکه برای هرکدام به ابزار جداگانه‌ای نیاز باشد.
جاسوس؛ مسئله‌ای مشابه در یک بازی ساده‌تر
جاسوس از مافیا ساده‌تر است، اما برای شروع آن هم معمولاً باید یک نفر کلمات را آماده کند، جاسوس را مشخص کند و حواسش باشد هیچ‌کس کلمه نفر دیگر را نبیند.
اینجا هم گوشی می‌تواند صرفاً نقش واسطه را داشته باشد.
در «هم» تعداد بازیکنان و جاسوس‌ها مشخص می‌شود و می‌توان زمان بازی، سطح سختی و دسته‌بندی کلمات را انتخاب کرد. بعد گوشی بین بازیکنان می‌چرخد و هرکس اطلاعات خودش را می‌بیند.
کلمات فارسی و انگلیسی هستند و دسته‌بندی‌های مختلفی برای انتخاب وجود دارد.
بعد از آن دیگر اپلیکیشن تقریباً کنار می‌رود و بخش اصلی بازی دوباره بین خود بازیکنان اتفاق می‌افتد: سؤال پرسیدن، جواب‌های دوپهلو و تلاش جاسوس برای اینکه بدون لو رفتن بفهمد بقیه درباره چه چیزی صحبت می‌کنند.
برای شروع یک بازی چقدر آماده‌سازی لازم است؟
یکی از چیزهایی که در طراحی «هم» برایمان مهم بود این بود که جواب این سؤال تا جای ممکن «تقریباً هیچ» باشد.
اگر بخواهید می‌توانید نام بازیکنان را وارد کنید تا مدیریت بازی مشخص‌تر باشد. اگر یک بازی سریع می‌خواهید، می‌توانید بدون وارد کردن نام و به‌صورت ناشناس شروع کنید.
این موضوع برای هر دو بازی مافیا و جاسوس در نظر گرفته شده است.
همچنین خود بازی به اینترنت وابسته نیست. تمام بخش‌های اصلی به‌صورت آفلاین اجرا می‌شوند تا جایی مثل سفر، ویلا یا هر موقعیتی که اینترنت مناسبی وجود ندارد هم تفاوتی در اجرای بازی ایجاد نکند.
رابط برنامه فارسی و انگلیسی است و تم روشن و تیره هم برای آن در نظر گرفته شده است.
در نهایت، بازی باید روی میز بماند
شاید مهم‌ترین تصمیم در طراحی چنین ابزاری این باشد که چه چیزهایی را نباید دیجیتالی کرد.
اگر همه‌چیز داخل گوشی اتفاق بیفتد، چیزی که مافیا و جاسوس را جذاب می‌کند از بین می‌رود.
این بازی‌ها درباره صفحه نمایش نیستند؛ درباره آدم‌ها هستند.
درباره چند نفری که دور هم نشسته‌اند، به هم شک می‌کنند، از خودشان دفاع می‌کنند، دروغ می‌گویند، می‌خندند و احتمالاً بعد از تمام شدن بازی هنوز درباره تصمیمی که چند دقیقه قبل گرفته‌اند بحث می‌کنند.
«هم» را ساختیم تا موبایل فقط کارهای اضافه را انجام دهد و بخش جذاب بازی همان‌جایی باقی بماند که باید باشد: بین آدم‌ها
بین آدم‌ها.
