
جلسه دیزاین تمام شده، فایل فیگما تأیید شده و تیم توسعه کار رو شروع کرده. چند روز بعد، محصولی روی محیط آزمایشی قرار میگیره که در اون سه مدل دکمه اصلی، دو نوع پیام خطا، چهار فاصله متفاوت بین فیلدها و چند رفتار متناقض برای بستن پنجرهها دیده میشه. هیچکدوم از این تصمیمها بهتنهایی فاجعهبار نیستن. مشکل زمانی آشکار میشه که همین تفاوتهای کوچک در طول چند ماه روی دهها صفحه، چند محصول و بین تیمهای مختلف تکثیر شن. معمولاً در چنین شرایطی یک نفر پیشنهاد میده: ما به یک سیستم دیزاین نیاز داریم.
بعد تیم دیزاین شروع به مرتبکردن رنگها، ساختن کامپوننتها و نامگذاری استایلها میکنه. چند ماه بعد، یک فایل فیگمای منظم، یک استورریبوک نیمهکامل و مستنداتی ساخته شده که کمتر کسی به اونها مراجعه میکنه.
سیستم دیزاین ساخته شده؛ اما مسئله همچنان باقیه. چرا؟
چون سیستم دیزاین با خروجیهاش اشتباه گرفته شده.
سیستم دیزاین فقط مجموعهای از کامپوننتها نیست. در این مقاله، ضرورت، چالشهای پنهان، حاکمیت و روش ساخت یک سیستم دیزاین کاربردی رو بررسی میکنم.
سیستم دیزاین فقط یک UI Kit، فایل فیگما، کتابخانه React یا مجموعهای از رنگها و تایپوگرافیها نیست.
برای نمونه، سیستم دیزاین Atlassian Design خودش رو مجموعهای از راهنماهای دیزاین، فوندیشنها، ابزارها و کامپوننتها معرفی میکنه؛ مجموعهای که توسط دیزاینرها، توسعهدهندگان و طراحان محتوا ساخته و پشتیبانی میشه. این تعریف نشون میده که سیستم دیزاین تنها یک دارایی بصری نیست، بلکه ترکیبی از تصمیمها، ابزارها، استانداردها و همکاری میان تخصصهای مختلفه.
تعریف عملیتری:
سیستم دیزاین، زیرساخت مشترکی برای ثبت، توزیع و بهروزرسانی تصمیمهای تکرارشونده دیزاین و توسعه محصوله.
کامپوننت دکمه فقط بخشی از این زیرساخته. تصمیم درباره زمان استفاده ازش، اولویتش، رفتار اون در حالت Loading، متن مناسب، وضعیت غیرفعال، دسترسیپذیری، پیادهسازی فنی و نحوه تغییر اون در آینده هم بخشی از سیستم محسوب میشود.
در کتاب Design Systems نیز آلا خولماتووا مسئله رو فراتر از ابزارها میبینه و بر ایجاد یک زبان مشترک تأکید میکنه؛ زبانی که به تیمها کمک میکنه خروجیهای منسجم و هماهنگ تولید کنن. بنابراین، سیستم دیزاین در اصل: یک زبان مشترک عملیاتی بین دیزاین، توسعه، محتوا و محصوله.
ضرورت سیستم دیزاین لزوماً از زشتبودن یا ناهماهنگی ظاهری محصول شروع نمیشه. یک محصول میتونه ظاهر نسبتاً هماهنگی داشته باشه، اما پشت صحنه پر از دوبارهکاری، تصمیمهای متناقض و پیادهسازیهای تکراری باشه.
نیاز واقعی زمانی شکل میگیره که:
تیمها دائماً مسائل مشابه رو از ابتدا حل میکنن
دیزاین و کد محصول بهمرور از هم فاصله میگیرن
تصمیمهای مهم فقط در ذهن چند نفر باقی موندن
اصلاح یک الگوی مشترک نیازمند تغییر دستی در چندین بخشه
تیمهای مختلف برای یک مسئله واحد، راهحلهای متفاوت میسازن
دسترسپذیری و کیفیت در هر پروژه دوباره بررسی میشه
رشد محصول سرعت بیشتری از توان هماهنگی تیمها پیدا کرده
در یک جمله:
سیستم دیزاین زمانی ضروری میشه که هزینه تصمیمهای تکراری و ناهماهنگ، از هزینه ساخت و نگهداری سیستم بیشتر باشه.
این نکته اهمیت زیادی داره، چون هر محصولی به یک سیستم دیزاین بزرگ و کامل نیاز نداره. یک تیم کوچیک که هنوز در حال اعتبارسنجی مسئله اصلی محصوله، ممکنه با چند اصل پایه، تعدادی توکن و مجموعه محدودی از کامپوننتها بهتر عمل کنه. ساختن یک سیستم گسترده در این مرحله حتی میتونه سرعت یادگیری رو کاهش بده و تصمیمهای ناپایدار رو زودتر از موعد تثبیت کنه.
بسیاری از تیمها سیستم دیزاین رو مانند یک پروژه موقت مدیریت میکنن؛ بودجهای اختصاص داده میشه؛ تعدادی کامپوننت ساخته میشه؛ مستندات منتشر میشن؛ پروژه تمامشده تلقی میشه اما سیستم دیزاین نقطه پایان مشخصی نداره. محصول تغییر میکنه، فناوریها بهروزرسانی میشن، نیازهای کاربران توسعه پیدا میکنن و الگوهای جدیدی وارد تجربه محصول میشن.
به همین دلیل، سیستم دیزاین باید مثل یک محصول داخلی مدیریت شه. کاربران این محصول، دیزاینرها، توسعهدهندگان، نویسندگان محصول، مدیران محصول و گاهی تیمهای مارکتینگ هستن. این کاربران نیاز، اصطکاک، محدودیت و رفتارهای متفاوتی دارن. اگه تیم سیستم دیزاین ندونه چرا کاربران داخلی از یک کامپوننت استفاده نمیکنن، ساخت نسخه کاملتر همون کامپوننت احتمالاً مشکل رو حل نخواهد کرد.
ممکنه مسئله واقعی یکی از این موارد باشه:
مستندات نامفهوم هستن
نصب کتابخانه دشوار هستش
کامپوننت انعطاف لازم رو نداره
نسخه دیزاین با نسخه کد هماهنگ نیست
فرایند دریافت پشتیبانی مشخص نیست
تیمها از تغییرات جدید اطلاع پیدا نمیکنن
استفاده از سیستم نسبت به ساخت راهحل محلی زمان بیشتری میگیره
پذیرش سیستم دیزاین یک مسئله دستوری نیست؛ یک مسئله تجربه کاربر هستش.
یکی از رایجترین توجیهها برای سیستم دیزاین اینه: میخواهیم همهچیز یکدست باشه.
اما یکدستی بهتنهایی ارزش تجاری یا تجربهای ایجاد نمیکنه. حتی میتونه به محصول آسیب بزنه، اگه تفاوتهای واقعی میان موقعیتها رو نادیده بگیره. هدف سیستم دیزاین نباید این باشه که تمام صفحات شبیه هم شن. هدف باید این باشه که تصمیمهای مشابه، منطق مشترک داشته باشن و تفاوتها آگاهانه ایجاد شن.
برای مثال، فرم ثبتنام، فرم پرداخت و فرم ویرایش اطلاعات کاربر الزاماً نباید ساختار کاملاً یکسانی داشته باشن؛ اما قواعد مربوط به نمایش خطا، برچسب فیلد، وضعیت فوکوس، دسترسی با صفحهکلید و پیام موفقیت باید از منطق مشترکی پیروی کنن.
سیستم دیزاین خوب، تفاوت رو حذف نمیکنه؛ تفاوتهای تصادفی رو از تفاوتهای هدفمند جدا میکنه.
تیمها اغلب موفقیت سیستم دیزاین رو با تعداد کامپوننتهای موجود میسنجن:
۳۰ کامپوننت داریم؛ ۵۰ الگو مستند شده؛ تموم صفحات اصلی پوشش داده شدن. اما پرسش مهمتر اینه:
چه کسی درباره اضافهشدن، تغییر یا حذف این موارد تصمیم میگیره؟
بدون مدل حاکمیت، سیستم دیزاین بهمرور به انبار کامپوننتها تبدیل میشه. هر درخواست جدید یک Variant دیگه ایجاد میکنه و هر استثنا به بخشی دائمی از سیستم تبدیل میشه.
مدل مشارکت GOV.UK نمونهای روشن از اهمیت این مسئلهست. برای پیشنهاد یک کامپوننت یا الگوی جدید، باید شواهدی وجود داشته باشه که اون راهحل برای چند تیم مفیده و چیزی رو که از قبل در سیستم وجود داره تکرار نمیکنه. پیش از انتشار هم مواردی مانند کاربردپذیری، انسجام، انعطاف و عملکرد در مرورگرها، فناوریهای کمکی و دستگاههای مختلف بررسی میشن. این فرایند نشون میده که اضافهکردن کامپوننت فقط یک فعالیت دیزاین نیست؛ یک تصمیم درباره آینده سیستمه. حداقل مدل حاکمیت باید به این پرسشها پاسخ بده:
مالک سیستم چه کسیه؟
چه افرادی حق تصمیمگیری دارن؟
چه کسی میتونه تغییر پیشنهاد کنه؟
پیشنهادها براساس چه معیارهایی بررسی میشن؟
تغییرات چگونه آزمایش و منتشر میشن؟
چه کسی مسئول پشتیبانیه؟
کامپوننتهای قدیمی چگونه حذف میشن؟
اختلاف بین نیاز محلی و استاندارد مرکزی چگونه حل میشه؟
بدون پاسخ روشن به این پرسشها، سیستم دیزاین فقط یک کتابخانهست؛ نه یک سیستم.
کامپوننتی که مستند نشده، تنها برای سازندهاش قابل استفادهست. مستندات خوب نباید فقط ظاهر و اندازه کامپوننت رو توضیح بدن؛ باید مشخص کنن:
این کامپوننت چه مسئلهای رو حل میکنه؛
چه زمانی باید ازش استفاده کرد؟
چه زمانی نباید ازش استفاده کرد؟
چه Variantهایی داره؟
رفتار اون در حالتهای مختلف چیه؟
متن داخلش چگونه نوشته میشه؟
چه محدودیتهایی داره؟
چگونه در کد پیادهسازی میشه؟
چه الزامات دسترسپذیری داره؟
در Carbon Design System، مستندات کامپوننتها باید موضوعاتی مانند شیوه استفاده، ظاهر، کد و دسترسپذیری رو پوشش بدن. مستندات الگوها نیز باید ترکیب کامپوننتها و جریانهایی رو توضیح بدن که اهداف رایج کاربران رو حل میکنن؛ این تفاوت مهمه:
مستندات سیستم دیزاین نباید فقط پاسخ بدن این چیه؟ باید پاسخ بدن: چرا، کجا و چگونه باید ازش استفاده شه؟
در بسیاری از تیمها، دسترسپذیری در پایان فرایند توسعه بررسی میشه؛ زمانی که اصلاح برخی تصمیمها پرهزینه شده. سیستم دیزاین میتونه این روند رو معکوس کنه.
اگه رفتار فوکوس، کنتراست، ساختار معنایی، تعامل با صفحهکلید، اندازه ناحیه قابل کلیک، پیامهای خطا و سازگاری با فناوریهای کمکی در سطح کامپوننت حل شده باشن، تیمهای محصول مجبور نیستن هر بار این مسائل رو از ابتدا بررسی کنن. البته استفاده از یک کامپوننت دسترسپذیر، بهتنهایی دسترسپذیری کل محصول رو تضمین نمیکنه. نحوه ترکیب کامپوننتها، ترتیب محتوا، متنها و جریان کامل کاربر همچنان باید ارزیابی شه.
استاندارد W3C | WCAG مجموعهای از توصیهها و معیارهای قابلآزمایش برای دسترسپذیرتر کردن محتوای وب ارائه میده و حوزههایی مثل محدودیتهای بینایی، شنوایی، حرکتی و شناختی رو پوشش میده. این استاندارد همچنین تأکید میکنه که حتی رعایت بالاترین سطح انطباق نیز پاسخگوی تمام نیازهای همه کاربران نخواهد بود.
بنابراین، سیستم دیزاین باید دسترسپذیری رو بهعنوان یک فرایند مستمر ببینه، نه یک برچسب تأیید دائمی.
تغییر اجتنابناپذیره. رنگ برند تغییر میکنه، رفتار یک کامپوننت اصلاح میشه، فناوری جدیدی وارد محصول میشه یا مشخص میشه الگویی که قبلاً مناسب بوده؛ دیگه پاسخگوی نیاز کاربران نیست.
سیستم دیزاین بالغ فقط درباره اضافهکردن تصمیم نمیگیره؛ درباره تغییر و حذف هم تصمیم میگیره.
Atlassian Design برای کامپوننتها و فوندیشنهاش مراحل انتشار و مراحل مشخصی برای منسوخسازی در نظر گرفته. چنین رویکردی به مصرفکنندگان سیستم نشون میده که هر بخش در چه سطحی از پایداری قرار داره و چه زمانی باید برای مهاجرت آماده شن.
در نبود نسخهبندی و سیاست حذف، معمولاً یکی از این اتفاقها رخ میده:
تیمها از ترس شکست محصول، نسخههای قدیمی رو نگه میدارن
چند نسخه از یک کامپوننت همزمان استفاده میشه
فایل دیزاین و کد از هم فاصله میگیرن
تغییرات بدون اطلاع تیمها منتشر میشن
سیستم برای حفظ سازگاری، دائماً پیچیدهتر میشه
هر کامپوننت جدید، یک تعهد نگهداری جدید هستش. به همین دلیل، حذف هوشمندانه گاهی مهمتر از اضافهکردنه.
توکنهای دیزاین اغلب به شکل مجموعهای از متغیرها معرفی میشن: رنگ اصلی؛ فاصله متوسط؛ اندازه تیتر و شعاع گوشه. اما ارزش واقعی توکنها زمانی آشکار میشه که تصمیمهای دیزاین باید بین چند پلتفرم، چند برند یا چند حالت ظاهری هماهنگ شن.
در سال ۲۰۲۵، نخستین نسخه پایدار مشخصات Design Tokens Community Group منتشر شد. هدف این مشخصات، کاهش پراکندگی فرمتها و ایجاد قابلیت همکاری بهتر میان ابزارهای دیزاین و کد در پلتفرمهایی مثل وب، iOS و Android هستش. بااینحال، داشتن فایل توکن به معنی داشتن معماری توکن مناسب نیست.
نامهایی مانند blue-500 فقط مقدار رو توصیف میکنن، نامهایی مانند text-primary، surface-danger یا border-disabled هدف تصمیم رو هم ثبت میکنن.
توکن خوب نمیگه یک مقدار چه شکلیه؛ میگه چرا وجود داره.
سیستم دیزاین همیشه پاسخ مناسب نیست. ساخت سیستم گسترده احتمالاً زودهنگامه، اگه:
هنوز مسئله اصلی محصول اعتبارسنجی نشده
تنها یک تیم کوچک روی یک رابط محدود کار میکنه
الگوهای محصول هنوز بهسرعت تغییر میکنن
منابع مشخصی برای نگهداری وجود ندارن
تیم بهدنبال رفع مشکلات مدیریتی با ابزار دیزاینه
هدف اصلی فقط زیباترکردن فایل فیگماست
تصمیمها هنوز اونقدر تکرار نشدن که استانداردسازی اونها ارزش ایجاد کنه
در چنین شرایطی، بهتر هست از یک سیستم حداقلی شروع شه:
چند اصل دیزاین
توکنهای پایه
تعداد محدودی کامپوننت پرتکرار
قواعد مشخص برای محتوا و دسترسپذیری
یک روش ساده برای ثبت تصمیمها
سیستم باید از نیاز واقعی محصول رشد کنه، نه از فهرست کامپوننتهای سیستمهای معروف.
سیستم دیزاین میتونه باعث شه رفتارهای مشابه در بخشهای مختلف محصول قابلپیشبینی باشن. کاربر مجبور نیست در هر صفحه دوباره یاد بگیره یک عنصر چطور کار میکنه. ارزش اصلی برای کاربر، شباهت پیکسلها نیست؛ کاهش غافلگیری و افزایش قابلیت پیشبینیه.
سیستم دیزاین بخشی از تصمیمهای تکراری رو از جلسات روزمره حذف میکنه. بهجای بحث مجدد درباره فاصله، حالت خطا یا رفتار Modal، تیم میتونه روی مسئله خاص کاربر تمرکز کنه. همچنین دانش تصمیمها از ذهن افراد خارج و به یک مرجع مشترک منتقل میشه. Atlassian هم ثبت متمرکز تصمیمها و جلوگیری از ازدسترفتن دانش هنگام تغییر اعضای تیم رو از مزایای سیستم دیزاین معرفی میکنه.
مزیت تجاری سیستم دیزاین معمولاً بهصورت غیرمستقیم ظاهر میشه:
کاهش دوبارهکاری
تسریع تغییرات گسترده
کاهش خطاهای رابط
سادهترشدن ورود اعضای جدید
هماهنگی بهتر بین محصولات
کاهش هزینه نگهداری تصمیمهای مشابه
کنترل بهتر کیفیت و دسترسپذیری
بااینحال، نباید بدون اندازهگیری ادعا کرد که سیستم دیزاین حتماً سرعت تیم رو افزایش داده. ممکنه تیم در ماههای ابتدایی بهدلیل مهاجرت، مستندسازی و تغییر فرایندها حتی کندتر شه. ارزش سیستم دیزاین باید در طول زمان و براساس مشکلات واقعی سازمان سنجیده شه.
بهجای شروع با فهرست کامپوننتها، بررسی کن تیمها در چند ماه گذشته چه تصمیمهایی رو چند بار تکرار کردن.
مواردی مانند فرمها، پیامهای خطا، جدولها، دسترسیها، وضعیتهای خالی و لودینگ معمولاً نقاط مناسبی برای بررسی هستن.
هر تفاوتی مشکل نیست؛ ابتدا مشخص کن کدوم ناهماهنگی باعث یکی از این پیامدها شده:
سردرگمی کاربر
دوبارهکاری توسعه
خطای دسترسپذیری
افزایش زمان تست
اختلاف میان دیزاین و پیادهسازی
دشواری نگهداری
نسخه اول لازم نیست تمام محصول رو پوشش بده. از تصمیمهایی شروع کن که زیاد تکرار میشن؛ چند تیم به اونها نیاز دارن؛ نسبتاً پایدار هستن؛ بیشترین هزینه ناهماهنگی رو ایجاد میکنن.
قبل از گسترش سیستم، مشخص کن:
پیشنهاد تغییر چطور ثبت میشه؟
چه شواهدی برای پذیرش لازمه؟
چه کسی تصمیم نهایی رو میگیره؟
تغییر چطور تست میشه؟
انتشار چطور اطلاعرسانی میشه؟
نسخه قدیمی چطور کنار گذاشته میشه؟
تعداد کامپوننتها معیار کافی نیست؛ بسته به مسئله سازمان میشه شاخصهایی مثل این موارد رو بررسی کرد:
میزان استفاده واقعی در محصول
زمان دیزاین و توسعه الگوهای تکراری
تعداد پیادهسازیهای محلی و خارج از سیستم
فاصله بین نسخه دیزاین و کد
تعداد خطاهای رابط و دسترسپذیری
زمان لازم برای ورود اعضای جدید
تعداد درخواستهای پشتیبانی
سرعت انتشار اصلاحات سراسری
رضایت دیزاینرها و توسعهدهندگان از سیستم
هدف از اندازهگیری نباید اثبات موفقیت سیستم باشه؛ باید پیدا کردن نقاطی باشه که سیستم هنوز در اونها ارزش کافی ایجاد نمیکنه.
کامپوننتهایی که بدون نیاز واقعی ساخته میشن، معمولاً یا استفاده نمیشن یا با نیاز واقعی تیمها تطابق ندارن.
فایل فیگمای کامل بدون پیادهسازی هماهنگ، سیستم دیزاین نیست. همین مسئله درباره کتابخانه کدی که دیزاینرها نمیتونن از اون استفاده کنن هم صادقه.
اگه هر درخواست محلی وارد سیستم مرکزی شه، کامپوننتها بهمرور پیچیده و غیرقابلفهم میشن.
وقتی استفاده از سیستم دشوارتر از ساخت راهحل محلی باشه، دستور مدیریتی فقط باعث استفاده ظاهری یا دورزدن سیستم میشه.
سیستمی که همه مالک اون هستن، در عمل ممکنه هیچ مالک پاسخگویی نداشته باشه.
پیش از شروع، به هر پرسش پاسخ بده:
آیا چند تیم مسائل مشابه رو حل میکنن؟
آیا الگوهای پرتکرار نسبتاً پایدار شدن؟
آیا ناهماهنگی هزینه قابلمشاهده ایجاد کرده؟
آیا نسخه دیزاین و کد از هم فاصله گرفتن؟
آیا فرد یا تیمی مسئول نگهداری خواهد بود؟
آیا فرایند مشارکت و تغییر قابلتعریفه؟
آیا محصول هنوز هر هفته جهت اصلی خودش رو تغییر میده؟
آیا هدف فقط زیباترکردن یا مرتبکردن فایلهاست؟
اگه پاسخهای مثبت بیشتر مربوط به هماهنگی، تکرار و نگهداری هستن، احتمالاً زمان شروع سیستم دیزاین رسیده. اگه پاسخهای مثبت بیشتر مربوط به نظم ظاهری فایلها هستن، شاید مسئله اصلی هنوز سیستم دیزاین نباشه.
سیستم دیزاین مجموعهای از پاسخهای آماده نیست؛ روشی برای جلوگیری از پاسخدادن تصادفی و تکراری به مسائل مشابه هستش.
ارزش اون نه در تعداد کامپوننتها، بلکه در کیفیت تصمیمهاییه که ثبت، بازاستفاده و اصلاح میشن.
سیستم دیزاین موفق، آزادی دیزاینر رو حذف نمیکنه. تصمیمهای کمارزش و تکراری رو کاهش میده تا دیزاینر بتونه زمان بیشتری برای مسائل خاص، پیچیده و واقعی کاربران صرف کنه.
ضرورت سیستم دیزاین هم از جایی آغاز نمیشه که محصول به اندازه کافی بزرگ یا مشهور شده باشه؛ از جایی آغاز میشه که سازمان دیگه نمیتونه هزینه تصمیمهای پراکنده خودش رو نادیده بگیره.
پرسش اصلی این نیست: چند کامپوننت باید بسازیم؟ پرسش اصلی اینه:
کدوم تصمیمها اونقدر تکرار میشن که دیگه نباید هر بار از ابتدا گرفته شن؟
۱. سیستم دیزاین پیش از اونکه یک کتابخانه باشه، زیرساخت ثبت و توزیع تصمیمهای مشترکه.
۲. حاکمیت، مستندات، پذیرش و نگهداری از تعداد کامپوننتها مهمتر هستن.
۳. زمان مناسب ساخت سیستم وقتیه که هزینه ناهماهنگی و دوبارهکاری از هزینه نگهداری سیستم بیشتر شده.
مسائل و تصمیمهای پرتکرار محصول رو ثبت کن.
تفاوتهای تصادفی رو از تفاوتهای هدفمند جدا کن.
با کامپوننتها و الگوهای پرتکرار شروع کن.
نسخه دیزاین و کد رو همزمان توسعه بده.
برای هر بخش، کاربرد، رفتار، محتوا و دسترسپذیری رو مستند کن.
مالک، مشارکتکنندگان و تصمیمگیرندگان رو مشخص کن.
فرایند انتشار، نسخهبندی و منسوخسازی تعریف کن.
پذیرش و اثر واقعی سیستم رو اندازهگیری کن.
کامپوننتهای بلااستفاده رو حذف یا بازنگری کن.
سیستم رو مثل یک محصول داخلی مدیریت کن.
۱. تیم ما در سه ماه گذشته کوام تصمیم رابط رو چند بار تکرار کرده؟
۲. کدوم ناهماهنگی بیشترین هزینه رو برای کاربر یا تیم ایجاد میکنه؟
۳. چه کسی پس از انتشار نسخه اول مسئول نگهداری سیستم خواهد بود؟
Atlassian Design System، معرفی اجزا، مزایا و نقش سیستم دیزاین در اشتراک دانش و مقیاسپذیری
GOV.UK Design System، معیارهای مشارکت، ارزیابی و انتشار کامپوننتها و الگوها.
Carbon Design System، استانداردهای مستندسازی کاربرد، ظاهر، کد و دسترسپذیری.
W3C، راهنمای WCAG 2.1 برای دسترسپذیری محتوای وب.
Design Tokens Community Group، نخستین نسخه پایدار مشخصات توکنهای دیزاین، ۲۰۲۵.
Design Systems: A Practical Guide to Creating Design Languages for Digital Product
Atlassian Design System، مراحل انتشار و منسوخسازی کامپوننتها و فوندیشنها.
میزان دقیق صرفهجویی زمانی حاصل از سیستم دیزاین
تأثیر سیستم بر سرعت تحویل قابلیتهای جدید
میزان کاهش باگها و خطاهای دسترسپذیری
مناسبترین مدل مالکیت متمرکز، توزیعشده یا ترکیبی
تعداد کامپوننتهای لازم برای نسخه اولیه
میزان بازگشت سرمایه سیستم دیزاین
این موارد به اندازه سازمان، ساختار تیمها، فناوری، بلوغ محصول و شیوه اندازهگیری بستگی دارن و نباید بدون دادههای داخلی بهعنوان نتیجه قطعی بیان شن.