
دیزاین اطلاعات فقط نمودار و اینفوگرافیک نیست؛ هنر تبدیل داده و محتوای پیچیده به اطلاعاتیه که کاربر بتونه سریع بفهمه و براساس اون تصمیم بگیره.
فرض کن وارد یک بیمارستان شدی، جلوی در ورودی با چند تابلو روبهرو میشی:
طبقه ۲: تصویربرداری
طبقه ۳: آزمایشگاه
بلوک B: درمانگاه تخصصی
پذیرش: کد ۴۲
MRI: راهروی شرقی
اورژانس: خروجی سمت راست
همه اطلاعات احتمالاً درستن، فونتها هم ممکنه خوب باشن، رنگها هماهنگن و تابلوها حتی شاید توسط یک دیزاینر حرفهای ساخته شده باشن؛ اما شما هنوز نمیدونی: الان باید کجا بری؟
این نقطهایه که تفاوت بین نمایش اطلاعات و دیزاین اطلاعات آشکار میشه.
موضوع این نیست که اطلاعات وجود داره یا نه؛ موضوع اینه که آیا انسان میتونه در زمان مناسب اون رو پیدا کنه، معناش رو بفهمه، اهمیتش رو تشخیص بده و براساس اون تصمیم بگیره؟
موسسه بینالمللی دیزاین اطلاعات یا همون IIID، دیزاین اطلاعات رو حوزهای میدونه که به فهم معنای داده، توضیح سیستمهای پیچیده، یافتن سریع اطلاعات و درک چیزهایی مثل قوانین، دستورالعملها و مسئولیتها کمک میکنه.
این تعریف یک نکته مهم داره:
دیزاین اطلاعات درباره زیباتر کردن اطلاعات نیست؛ درباره قابلاستفاده کردن معناست.
اگه بخوام تعریف کاربردیتری داشته باشم:
دیزاین اطلاعات فرایند انتخاب، سازماندهی، اولویتبندی و نمایش اطلاعات به شکلی که مخاطب بتونه اون رو در یک زمینه مشخص بفهمه و از اون استفاده کنه.
IIID در تعریف رسمیتر خودش دیزاین اطلاعات رو شامل تعریف، برنامهریزی و شکلدادن محتوای یک پیام و محیط ارائه اون برای پاسخدادن به نیاز اطلاعاتی دریافتکنندگان میدونه.
تو این تعریف چند کلمه بسیار مهم وجود داره: مخاطب، نیاز، پیام، محیط و این یعنی دیزاین اطلاعات از چه چیزی نمایش بدیم؟ شروع نمیشه؛ از این سؤال شروع میشه:
فرد در این لحظه برای انجام چه کاری باید چه چیزی رو بفهمه؟
ممکنه تصور کنیم دیزاین اطلاعات حوزهای مربوط به نقشهها، اینفوگرافیکها، گزارشهای مالی یا تصویرسازی دادههاست. اما تقریباً هر دیزاینر محصول دائما در حال دیزاینه اطلاعاته.
یک داشبورد، یک صفحه خرید، یک پیام خطا، یک صفحه پرداخت، یک جدول مقایسه، یک نتیجه جستجو.، یک فرم، یک صفحه تنظیمات و حتی سفارش شما ثبت شد؛ یک تصمیم دیزاین اطلاعاته.
سفارش شما ثبت شد میتونست نوشته شه: Transaction #93202 completed successfully. از نظر فنی شاید هر دو اطلاعات صحیحی منتقل کنن؛ اما فقط یکی به زبان مدل ذهنی کاربر نزدیکه.
در بیشتر محصولات دیجیتال، مشکل این نیست که اطلاعات کافی نداریم، مشکل اغلب اینه که اطلاعات بیش از حد داریم. یک داشبورد رو تصور کن: Revenue، MRR، ARR، Churn، ARPU، Retention، CAC، LTV،Conversion، Sessions، CTR، MAU، DAU، Expansion Revenue و Net Revenue Retention همه این اطلاعات ممکنه مفید باشن،پاما اگه همه اونها همزمان با وزن بصری مشابه نمایش داده شن، محصول عملا هیچ چیزی نمیگه؛ چون:
اهمیت فقط با وجود اطلاعات ساخته نمیشه؛ اهمیت از تفاوت بین اطلاعات ساخته میشه.
اگه همهچیز مهم باشه، هیچچیز مهم نیست.
تا حد زیادی، بله. ولی این پاسخ میتونه خطرناک باشه. یکی از شعارهای محبوب دیزاین اینه:
هرچی کمتر، بهتر؛ اما در دیزاین اطلاعات بهتر بگیم: بقدر، بهتر.
کمبود اطلاعات میتونه بهاندازه زیادبودن اطلاعات خطرناک باشه. فرض کن در صفحه پرداخت فقط اینو نمایش بدیم:
پرداخت: ۲۴۹ هزار تومان
ظاهر بسیار مینیماله، اما کاربر شاید بخواد بدونه:
مالیات چقدره؟
پرداخت ماهانهست یا سالانه؟
تمدید خودکار انجام میشه؟
امکان بازگشت وجه وجود داره؟
بعدا چه مبلغی دریافت میشه؟
مینیمالیسم اگه اطلاعات لازم برای تصمیم رو حذف کنه، دیگه شفاف نیست؛ ابهامه.
یک مثال ساده: دو پرواز داریم؛
پرواز A، قیمت: ۴۸ میلیون تومان، مدت: ۶:۴۰، یک توقف، بار: ۲۰ کیلو، تغییر تاریخ: رایگان
پرواز B، قیمت: ۴۲ میلیون تومان، مدت: ۱۱:۲۰، دو توقف،بار: ندارد، تغییر تاریخ: ۱۴ میلیون تومان
اگه فقط قیمت رو برجسته کنیم، پرواز B جذابتر به نظر میرسه. اگه Total Cost و مدت سفر رو برجسته کنیم، ممکنه تصمیم کاملاً تغییر کنه.
دادهها عوض نشدهاند، نمایش داده تغییر کرده و به دنبال اون Decision تغییر کرده.
نحوه نمایش اطلاعات میتونه جهت تصمیم انسان رو تغییر بده. به همین دلیل دیزاین اطلاعات فقط مسئله زیباییشناسی نیست. یک مسئله رفتاری و حتی اخلاقیه. هر Hierarchy یک نظر است.
دیزاینرها گاهی میگن: من فقط اطلاعات رو مرتب کردم. اما مرتبکردن اطلاعات خنثی نیست.
وقتی قیمت رو بزرگ میکنیم، تخفیف رو قرمز میکنیم، محدودیت رو در Tooltip میگذاریم، شرایط تمدید رو زیر Fold میبریم یا یک KPI رو بالای داشبورد قرار میدیم، در حال تعیین این هستیم که: چه چیزی باید اول دیده شه؟
این یک تصمیم Editorial است. بنابراین Information Designer فقط Information Organizer نیست. تا حدی Editor هم هست.
فرض کنید یک گزارش ۸۰ صفحهای به شما میدن و میگن: «این رو تبدیل به یک Infographic کن.». اولین سوال نباید ؛«چه چارتی استفاده کنیم؟» باشه. باید بپرسیم:
مخاطب چه کسیه؟
چه تصمیمی میگیره؟
کدوم بخش واقعا مهمه؟
کدوم اطلاعات Context هستن؟
کدوم اطلاعات Evidence هستن؟
کدوم اطلاعات ضروری نیستن؟
رابطه میان دادهها چیه؟
داده از چه منبعی اومده؟
با چه سطحی از اطمینان میشه ازش نتیجه گرفت؟
Interaction Design Foundation نیز Information Design رو فرایندی میدونه که در اون داده خام باید پردازش و سازماندهی شه تا بشه الگوها و معنا رو برای مخاطب قابل فهم کرد.
بنابراین: تصویرسازی مرحله اول نیست. تصویرسازی یکی از ابزارهای مرحله آخر هستش.
فرض کنید بنویسیم: ۷.۴ این دیتاست. اما هیچ معنایی نداره. ۷.۴ چی؟ درصد؟ ثانیه؟ میلیون تومان؟ امتیاز؟
اگه بنویسیم: میانگین زمان پاسخ: ۷.۴ ثانیه؛ حالا دیتا وارد Context شده.
اگه اضافه کنیم: ماه گذشته: ۱۲.۱ ثانیه؛ حالا Comparison داریم.
اگر بنویسیم: ۳۹٪ سریعتر از ماه گذشته؛ درک تغییر راحتتر میشه.
اگه بدونیم هدف تیم کمتر از ۸ ثانیهست: ۷.۴s هدف محقق شده.
حالا اطلاعات مستقیما از یک Decision پشتیبانی میکنه. عدد همون عدد، اما Design اون تغییر کرده.
این دو بسیار نزدیکاند اما یکسان نیستن.
مصورسازی دادهها بیشتر روی نمایش بصری دیتا تمرکز داره:
چارت
گراف
مپ
پلات
دیاگرام
دیزاین اطلاعات حوزه وسیعتری هستش. ممکنه اصلا چارت نداشته باشه. مثلاً یک کارت پرواز، یک قبض، برچسب دارو، یک فرم دولتی، تابلوی مترو، منوی رستوران، صفحه پرداخت، راهنما نصب یا صفحه ارور همگی میتونن مسئله دیزاین اطلاعات باشن. دیزاین اطلاعات یکی از ابزارهای مهم تبدیل داده به شکلی قابل فهم و قابل بررسیه.
هر مصورسازی داده نوعی دیزاین اطلاعاته، ولی هر دیزاین اطلاعات الزاما مصورسازی داده نیست.
این دو هم زیاد با یکدیگر اشتباه گرفته میشن.
معماری اطلاعات بیشتر درباره اینه که:
اطلاعات کجا قرار داره؟
چطور دستهبندی شده؟
چه لیبلی داره؟
چطور پیدا میشه؟
Navigation چگونه کار میکنه؟
گروه نیلسن نورمن، معماری اطلاعات رو عمل ساختاربندی، سازماندهی و برچسبگذاری محتوا تعریف میکنه.
دیزاین اطلاعات بیشتر میپرسه: وقتی کاربر اطلاعات رو پیدا کرد، چگونه باید ارائه شه تا اون رو بفهمه؟
اطلاعات خوب باید Findable و Understandable باشه. اطلاعاتی که قابل فهمه اما پیدا نمیشه، تقریبا بیاستفادهست. اطلاعاتی که پیدا میشه اما قابل فهم نیست هم بیاستفادهست.
W3C در راهنمای دسترسیپذیری شناختی توصیه میکنه اطلاعات مهم با ساختار واضح، Heading، Whitespace، تفکیک بصری و روابط قابل تشخیص ارائه شن تا کاربران بتونن محتوای مورد نیازشون رو پیدا کنن و اهمیت نسبی بخشها رو بفهمن.
این نکته دیزاین اطلاعات رو از دکوریشن جدا میکنه؛ فضای خالی فقط زیبا نیست، میتونه گروهبندی بسازه. کنتراست فقط استایل نیست، میتونه اولویت بسازه. تایپوگرافی فقط برندینگ نیست، میتونه سلسلهمراتی بسازه.
تقریباً هر مسئله دیزاین اطلاعات رو میشه با سه سؤال شروع کرد.
دیتابیس ساختار خودش رو داره، سازمان ساختار خودش رو و کاربر هم مدل ذهنی خودش رو داره و این سه الزاما یکسان نیستن.
GOV.UK در اصول دیزاین خدمات تأکید میکنه که سرویس خوب نباید ساختار داخلی سازمان رو بیدلیل به کاربر تحمیل کنه.
کاربر باید بتونه کار خود رو بدون نیاز به شناخت سازوکار داخلی انجام بده.
Information Timing بهاندازه Information Content مهمه. مثلاً کاربر باید بدونه Cancellation Fee وجود داره. اما چه زمانی؟ بعد از Cancel؟ قبل از Confirm؟ در Terms & Conditions؟
زمان نمایش میتونه تفاوت بین Clarity و Dark Pattern باشه.
اطلاعات بدون Action گاهی فقط بار شناختی ایجاد میکنه. مثلاً: رمز عبور شما منقضی شده. خب؟ چه کنم؟
نسخه بهتر: رمز عبور شما منقضی شده. برای ادامه، یک رمز جدید بسازید. [تغییر رمز]
دیزاین اطلاعات خوب معمولاً Next Step رو نیز مشخص میکنه.
دیزاینرهای دیجیتال گاهی از اطلاعات زیاد میترسن. نتیجهش چیه؟
Dashboardهای بزرگی که ۷۰٪ اونها فضای خالیه، اطلاعات در چندین Tab پراکنده شده و برای فهم یک وضعیت ساده باید پنج بار Click کنیم.
Edward Tufte سالها بر ارزش نمایش فشرده و معنادار اطلاعات تأکید کرده و در کارهاش از روشهایی مانند Sparklines برای قراردادن مقدار زیادی Evidence در فضای کوچک استفاده کرده. مسئله Information Density نیست؛ مسئله Information Density بدون Structure است.
یک جدول پر از اطلاعات میتونه بسیار بهتر از هفت Card بزرگ باشه، اگه کاربر در حال Comparison باشه. Card همیشه جواب نیست. فرض کنید اطلاعات نام، وضعیت، مالک، موعد و بودجه رو داریم: اگر برای هر پروژه یک Card بسازیم، ظاهر ممکنه زیبا باشه؛ اما مقایسه ۳۰ پروژه دشوار میشه. Table ممکنه زیباترین Component نباشه، اما: Comparison سریعتر، Patternها دیده، Scan کردن آسانتر میشن و اطلاعات بیشتری در ویو قرار میگیره.
این مثال یک اصل مهم رو نشون میده: Component رو براساس نوع اطلاعات انتخاب کنید، نه Trend رابط.
فرض کنید فقط دو مقدار داریم؛ درآمد ۴.۲ میلیون تومان و هدف ۴ میلیون تومان
آیا واقعاً چارت لازمه؟ گاهی یک جمله: درآمد ۵ درصد بالاتر از هدف بهتر هستش.
دیزاینر خوب همیشه نمیپرسه: «کدوم نمودار مناسبه؟» گاهی میپرسه: آیا اصلا نمودار لازمه؟
Tufte در نوشتههاش تأکید داره که دیزاین تحلیلی باید به وظایف شناختی واقعی مانند Comparison، توضیح داده، فهم روابط و ارزیابی Evidence کمک کنه.
Visualization زمانی خوبه که چیزی رو قابل مشاهده کنه که در متن یا عدد سختتر دیده میشه.
فرض کنید روی داشبورد نوشته شده: نرخ تبدیل: ۴٫۸٪
اطلاعات دقیقه، ولی آیا مفید هستش؟ هفته قبل چقدر بوده؟ Target چیه؟ Benchmark چیه؟ چه Funnelی؟ کدوم Segment؟ چه بازه زمانی؟
Precision بدون Context میتونه توهم Understanding ایجاد کنه؛ عدد دقیقه اما معنی هنوز مبهمه.
کاربران بسیاری از Interfaceها رو خطبهخط نمیخونن. اونها Scan میکنن و دنبال چیزی میگردن.
W3C برای افزایش فهم محتوا پیشنهادهایی مانند: جملههای کوتاه، بخشهای کوتاه متن، زبان روشن، فرمت بدون ابهام، تصاویر واضح، Whitespace و Layout مناسب ارائه میکنه.
این یعنی Information Design باید دو سطح داشته باشد:
سطح Scan
در چند ثانیه:
موضوع چیه؟
چه چیزی مهمه؟
وضعیت چیه؟
سطح Read
جزئیات چیه؟
Evidence چیه؟
استثنا چیه؟
چگونه عمل کنه؟
راهحل رایج برای پیچیدگی اینه که اطلاعات رو مخفی کنیم.
جزئیات بیشتر
راهنمای ابزار
آکاردئون
بیشتر بدانید
اما Progressive Disclosure نباید تبدیل به Progressive Hiding شه. اطلاعات ضروری برای تصمیم اصلی نباید پشت Interaction پنهان شه. Information Design یعنی ترتیب رو بر اساس سوالهای درست بسازیم؛ نه ترتیب ستونهای Database.
بسیاری از سیستم دیزاینها مشخص میکنن:
Button چه ارتفاعی داره.
Spacing چقدره.
Primary Color چیه.
Card چه Radiusی داره.
اما سوالهای سختتر رو جواب نمیدن:
چه چیزی باید در Card دیده شه؟
چه اطلاعاتی Secondary هستش؟
عددها چگونه Round شن؟
Date Format چیه؟
Empty State چه چیزی باید بگه؟
Warning چه زمانی نمایش داده شه؟
چه دیتایی باید Comparison داشته باشه؟
اگه فقط ظاهر استاندارد شده باشه ولی منطق اطلاعات نه، دو صفحه میتونن از کامپوننتهای کاملا یکسان استفاده کنن و تجربهای کاملا متفاوت ایجاد کنن.
Design System بالغ باید علاوه بر Visual Grammar، نوعی Information Grammar هم داشته باشه.
اگه اطلاعات فقط برای بخشی از کاربران قابل فهم باشه، خوب دیزاین نشده. W3C توضیح میده که تفاوتهای شناختی میتونن بر ادراک، حافظه، زبان، توجه، حل مسئله و درک مطلب اثر بگذارن. این یعنی شفافیت فقط برای «کاربر کمتجربه» نیست. میتونه مسئله دسترسپذیری باشه. مثلاً:
یک Warning که فقط با رنگ قرمز مشخص شده.
یک نمودار بدون Label.
یک متن حقوقی پر از عبارتهای پیچیده.
یک Form با سوالهای مبهم.
یک Error Code بدون توضیح.
همه مسئله دیزاین اطلاعات هستن.
اگه میخواهیم Trend رو ببینیم: Chart خوبه
اگه Location مهمه: Map
اگه Relation بین عناصر مهمه: Diagram
اگه مقدار دقیق مهمه: Table یا Number
اگه Sequence مهمه: Step-by-step
اگر مفهوم ساده است: Text
یکی از اشتباهات بزرگ Information Design اینه که Visualization رو به دلیل جذابیت بصری انتخاب کنیم. Medium باید از Information Need بیاد نه برعکس.
برای بررسی یک مسئله Information Design میشه از یک مدل پنجمرحلهای استفاده کرد:
اولی: C — Context
کاربر کجاست؟
چه کاری انجام میده؟
چه محدودیتی داره؟
چقدر زمان دارد؟
دومی: L — Locate
کاربر باید کدام اطلاعات را سریع پیدا کنه؟ سه مورد مهم رو مشخص کنید؛ اگه پاسخ «همه اطلاعاته، Hierarchy هنوز دیزاین نشده.
سومی: E — Explain
برای فهم اطلاعات چه Contextی لازم است؟ Label؟ Unit؟ Comparison؟ Example؟ Definition؟ Time Range؟ Source؟
چهارمی: A — Act
بعد از فهم اطلاعات، کاربر چه کاری باید انجام بده؟ اگه پاسخ مشخص نیست، شاید اطلاعات فعلا کاربردی نیست.
آخری: R — Reduce
در پایان حذف کنید. نه در ابتدا. اطلاعات تکراری، نامرتبط، قابل استنتاج یا مربوط به ساختار داخلی سیستم رو کاهش بدید. ترتیب مهمه ابتدا بفهمید کاربر چه چیزی نیاز داره؛ بعد Simplify کنید نه اینکه اول همهچیز رو حذف کنید و سپس امیدوار باشید هنوز قابل فهم باشه.
۱. شروع دیزاین از Layout: قبل از اینکه بدونیم Information Structure چیه، Figma رو باز میکنیم. نتیجه: ظاهر دیزاین میشه، بعد اطلاعات مجبور میشن داخل ظاهر جا شن.
۲. همه Dataها رو نمایش دادن: چون دیتا موجوده، دلیل نمیشه کاربر باید اون رو ببین. Availability مساوی Relevance نیست.
۳. استفاده از Visualization برای زیباترشدن: چارت باید سوال رو سادهتر کنه. اگه خواندن Chart سختتر از عدد است، احتمالا نیازی به Chart نداریم.
۴. پنهانکردن Complexity بهجای حل اون: اگه سیستم پیچیدهست، ده آکاردئون لزوما اون رو ساده نکردی فقط پیچیدگی رو مخفی کردی.
۵. طراحی برای Stakeholder بهجای User: «مدیر میخواهد همه KPIها بالا باشند.» این نیاز Stakeholder است. کاربر ممکن است فقط سه مورد را برای تصمیم خود نیاز داشته باشد. GOV.UK هم تأکید میکنه دیزاین باید از نیاز واقعی کاربر شروع شه و فرضیات دیگران درباره نیاز کاربر باید با Research بررسی شن.
نباید فقط بپرسیم: «آیا UI رو دوست داشتید؟» اینا سوالهای مهمتری هستن:
آیا کاربر اطلاعات درست رو پیدا کرد؟
چقدر طول کشید؟
آیا اون رو درست تفسیر کرد؟
آیا تونست Comparison انجام بده؟
آیا تصمیم صحیح گرفت؟
آیا Confidence داشت؟
آیا نیاز داشت از Support سوال کنه؟
آیا اطلاعات مهمی رو ندید؟
آیا بعدا تونست چیزی رو Recall کنه؟
Information Design خوب باید عملکرد فهم رو بهتر کنه؛ نه فقط ظاهر صفحه رو.
با AI مشکل دسترسی به اطلاعات کمتر شده. میتونیم در چند ثانیه گزارش تولید کنیم، صدها Data Point خلاصه کنیم، Dashboard بسازیم، متن بنویسیم و Answer تولید کنیم. اما مسئله تازهای ایجاد میشه: کدام اطلاعات ارزش دیدن دارن؟
AI میتونه مقدار اطلاعات رو بیشتر کنه. Information Design باید کمک کنه مقدار Attention مورد نیاز کمتر شه. در آینده شاید یکی از مهمترین تواناییهای دیزاینرها این نباشه که اطلاعات رو نمایش بدن؛ بلکه اینکه تصمیم بگیرن چه چیزی نمایش داده نشه، چه چیزی خلاصه شه، چه چیزی Evidence داشته باشه، چه چیزی قابل Drill-down باشه و کجا کاربر باید بتونه به Source اصلی برگرده. یعنی هرچه تولید Information آسونتر شه، دیزاین توجه مهمتر میشه.
ما معمولاً فکر میکنیم دیزاین زمانی شروع میشه که اطلاعات آماده شده باشن. Content حاضره، Data حاضره، Requirement حاضره و حالا باید اونها رو روی صفحه بچینیم.اما Information Design میگه: نه.
خود اطلاعات هم متریال دیزاینه؛ باید انتخاب شه، ساختاربندی شه، ترتیب بگیره، Context پیدا کنه، Comparison داشته باشه، بعضی بخشهایش حذف شن، بعضی برجسته شن، و بعضی شاید اصلاً نمایش داده نشن.
به همین دلیل بهترین Information Designها همیشه پرزرقوبرق نیستن؛ گاهی یک جدول خوبن، یک Warning واضح، یک Label دقیق، یک عدد کنار Context مناسب یا حتی یک جمله ساده که دقیقا در لحظهای که کاربر نیاز داره ظاهر میشه.
زیبایی Information Design در این نیست که اطلاعات رو بیشتر قابل دیدن کنه؛ بلکه در اینه که فاصله میان دیدن و فهمیدن رو کوتاه کنه و شاید مهمتر از اون فاصله میان فهمیدن و تصمیم گرفتن رو.
International Institute for Information Design (IIID)، تعریف و کاربردهای Information Design؛ شامل فهم داده، سیستمهای پیچیده و یافتن و درک سریع اطلاعات.
Rune Pettersson / IIID، Information Design Theories؛ درباره تعریف، برنامهریزی و شکلدهی پیام براساس نیازهای اطلاعاتی مخاطب.
Interaction Design Foundation، User Goals and How They Influence Information Design Decisions؛ درباره حرکت از Data خام به Information معنادار براساس هدف کاربر.
Nielsen Norman Group، Information Architecture vs. Sitemaps؛ تعریف Information Architecture بهعنوان ساختاربندی، سازماندهی و Label کردن محتوا.
Nielsen Norman Group، The Difference Between Information Architecture and Navigation؛ درباره IA بهعنوان Backbone اطلاعاتی و تفاوت اون با عناصر Navigation.
Edward Tufte، آثار و مطالب مربوط به Analytical Design، Sparklines و نمایش فشرده اطلاعات؛ درباره دیزاین برای Comparison، Evidence و Reasoning.
W3C Web Accessibility Initiative، راهنمای Cognitive Accessibility؛ درباره ساختار روشن، Hierarchy، Whitespace، زبان قابل فهم و کمک به کاربران برای یافتن و درک اطلاعات.
GOV.UK Service Manual، اصول دیزاین سرویس و User Needs؛ درباره جلوگیری از تحمیل ساختار داخلی سازمان به کاربر و شروع دیزاینی از نیاز واقعی افراد.
GOV.UK، Understand Content Design؛ درباره دیزاین محتوا برای اینکه افراد سریعا چیزی رو که باید بدونن یا انجام بدن پیدا کنن.
GOV.UK، Designing with Data؛ درباره استفاده مناسب از داده و ساختاربندی اون برای تصمیمگیری و بهبود تجربه کاربران.