تو این روزهای قطع همه جانبه ارتباط و محروم شدنمون از حق حرف زدن؛ طبیعیه که لنگ کفش در بیابان، غنیمت باشه!
اما خب راستش، این فقط شروع ماجراست! تو روزهایی که امکان ارسال پیامک رو ازمون گرفتن، حتی پیامرسانهای داخلی هم امکان ارتباط نیست و «ایتا» و «بله» شدن آرزو و همه از کلافگیِ اینهمه فریادِ نزده، به لَهلَه افتادیم؛ امکان نوشتن تو پلتفرمی مثل «ویرگول»، از دور مثل ساحل نجاته! اما روراست «نه»!! هزار بار نه!
اینجا از ترس برخورد و پیگیری با برچسبهای آشوبگر و خائن، زبون آدمها اَلکَنه! ملت میخوان نقد و اعتراض کنن، اما اونقدر تو لفافه و ظریفه اعتراضها که انگار در جواب کسی که فحش ناموس داده بهت، گفته باشی: «بد»!
نه، نه دوستان، هزار بار نه! تو بیابون لنگ کفش به درد هیچکس نخورده و به کار ما هم نمیاد!
بدون لکنت باید گفت خونه خراب باشه اون کسی که خونه مردم رو خراب و سوت و کار و خالی از رونق میخواد و نه تنها این براش کافی نیست؛ تصمیم گرفته ۹۰ میلیون ایرانی، مخالف و هواخواه باهم، همه خفهخون مرگ بگیرن؛ تا فقط بلندگوهای نخراشیده ایشون، فریاد زندهباد سر بدن!!
«پیش از شما، به سان شما بیشمارها
با تار عنکبوت، نوشتند بر روی باد
کاین دولت خجسته جاوید، زنده باد!!»
پ.ن:
آی جماعت هواخواه، حقیقتا که خیلی پخمه و بیغیرتید! اینکه این وضعیت اقتصادی و فساد و بیعدالتی و بدتر از همه این فرمان «خفهخون»، براتون توهین آمیز نیست، جز به دلیل حقارت و پخمگیتون نیست.