چند سال پیش یکی از دوستانم که تازه وارد یک رابطه پر شور و جوانانه شده بود با من درباره این صحبت می‌کرد که نمی‌دونم چقدر توی این رابطه جلو برم، چقدر باقی دوستانم رو در جریان بذارم و چه حد و مرزی رو برای شکل عمومی رابطه لحاظ کنم.
مدتی گذشت و این دو نفر به مشکلات اولیه رابطه که بعد از خاموشی آتش هیجان اولیه به وجود میان برخورد کردند. نگران بود که چقدر باید تحمل کنه و تلاش کنه برای اصلاح و چه موقع اجازه داره بیخیال این رابطه بشه. این جا بود که یک سوال حسابی ذهن من رو برای مدت‌ها درگیر کرد:
«اگر این رابطه رو تموم کنم، تکلیف اثری که روی دوستانم می‌ذاره چی میشه؟ و آیا من فقط برای زندگی خودم مسئولم یا در قبال بقیه هم مسئولیت دارم؟»
..........
هر چند خاطره‌ای که بالا گفتم الان تقریبا محو شده و اون‌ها اون مشکلات اولیه رو حل کردند، هر چند بعدا مشکلات جدیدتر مجال ادامه پیدا کردن رابطه رو نداد. اما از رابطه اون دو نفر این سوال همواره گوشه‌ی ذهنم بود و شاید باعث خیلی از رفتارها و تصمیم‌ها توی زندگی شخصی خودم.
اگر همین حالا به هر زبان زنده‌ای در دنیا و در هر رسانه‌ای جستجو کنید، بعید می‌دونم بتونید جوابی غیر از این پیدا کنید که شما فقط مسئول زندگی، افکار و اعمال خودتون هستید و نه دیگران.
چیزی که برای من مهم بود و باعث شد بعد از سال‌ها نوشته‌ای طولانی بنویسم این بود که این «خود» از چه چیزی تشکیل شده.
..........
یک بار دیگه اطرافیان، مکالمه‌های روزمره و پرسش‌هایی که مدام باهاشون روبرو می‌شید رو توی ذهنتون مرور کنید.
«کی توی این دوره زمونه این کسب و کار رو شروع می‌کنه؟»، «کی با این شرایط حاضر میشه ازدواج کنه؟»، «کی توی این وضعیت قبول می‌کنه بچه‌دار بشه؟».
این پرسش‌ها با ته نشین شدنشون توی ذهن آدم‌ها، اون «خود» وجودی‌شون رو تشکیل می‌دن. این پرسش‌ها از کجا میان؟ غیر از اینه که این پرسش‌ها از تجمیع رفتار تک تک ماها تشکیل می‌شند؟
ببینید وقتی شما یک بار توی رابطه‌تون خیانت می‌بینید چقدر روی اعتمادی که آدم‌های اطراف ما می‌تونند به زوج‌شون بکنن اثر می‌ذاره؟ چقدر وقتی یه رابطه سالم و با محبت دارید چقدر باعث ترویج و خواستن چنین روابطی بشید؟ قرار نیست انسان بخاطر دیدگاه و نظرات و زندگی دیگران متحمل زجر و عذاب بشه، اما حقیقت بیشتر از یک دایره تنگ و محدوده به اسم «زندگی شخصی».
..........
حقیقت لابلای همین اتفاقات مخفی شده. همین اتفاقاتی که خرد خرد انسان‌ها و جوامع رو می‌سازه و مسیر حرکتشون رو مشخص می‌کنه. ما نه تنها مسئول افکار، اعمال و زندگی خودمون هستیم، بلکه بابت تک‌تک اثراتی که رفتار و افکارمون روی زندگی، انگیزه و افکار مابقی آدم‌ها می‌گذاره هم مسئولیم. بخاطر همین قبل از تصمیم‌های هیجانی، لازمه بیشتر چشمانمون رو باز کنیم و ببینیم اطرافیان و جامعه قرار هست چه هزینه‌ای رو بابت یک تصمیم شخصی ما متحمل بشن.
