من، هایدئو و کو هر سه در اتاق سرایداری کنار کارخانه کفشسازی، در حاشیه شهر زندگی میکردیم. هایدئو، برادرم هر روز به شهرداری شهر کیوتو میرفت و ساعتها آنجا منتظر میماند تا کسی او را برای کارگری انتخاب کند. کو، خواهرم علاوه بر درس خواندن در دانشگاه سیان به یک فروشگاه لباس هم میرفت و برای آنها کیمونو میدوخت.
من تا زمانی که مدارس بازگشایی شوند، کارهای روزمره خانه را انجام میدهم و اعلامیه درست میکنم. در اعلامیهها نام پدر و مشخصات او را وارد میکنم و نشانی مکانی که در آن ساکن هستیم را نیز در پایین برگه مینویسم. بعد از اینکه مادر در ایستگاه قطار کیوتو مرد، امید ما برای پیدا کردن پدر کمتر و کمتر شد. ژاپن در جنگ جهانی دوم شکست خورد و کره به دو بخش شمالی و جنوبی و تقسیم شد. بخش شمالی به شوروی رسید و بخش جنوبی سهم ایالت متحده شد. ما از سرنوشت پدرم خبر نداریم ولی امیدمان را از دست نمیدهیم و دست از جست و جو نمیکشیم.
📌 کتاب برادرم، خواهرم و من، زندگینامه خودنوشت یوکو کاواشیما، در سال ۱۳۷۳ به چاپ رسید.
من این کتاب رو برای یک انتشارات معتبر ترجمه کردم ولی از اونجایی که ترجمه من به دلایلی چاپ نشد تنها خواننده کتاب خودم بودم! با اینکه در نگاه اول به نظر میرسه که دچار یک خسران شده باشم، در نگاه دوم هرگز چنین به نظر نمیرسه چون هم از ساعاتی که وقف ترجمه کردم لذت بردم، هم هربار که کتاب رو مجددا میخونم محظوظ میشم.
نثر کتاب خیلی ساده و روانه و مفاهیم عمیقی رو از زبان یک نوجوان در خلال جنگ جهانی دوم و تبعاتی که جنگ روی ملت ژاپن گذاشته روایت میکنه.