نوشتن برایم پیچیره تر شده است...حالا کلماتم قویتر و پر معنا تر هستند...دوست ندارم زیر حرف هایم بزنم، که خب این کار درستی نیست...آدمیزاد باید بداند که گاهی قدم هایش اشتباه است...گاهی باید کمی عقب برود و بعد بپرد، یا دور بزند و برگردد...میدانید دیگر، مسیر زندگی مثل جنگل های بارانی آمازون در زمان سیلاب است...از هرجایی نمی‌شود عبور کرد...
دارم یاد میگیرم که چگونه از نبود آسایش لذت ببرم...همان جمله معروف از مسیر لذت بردن...فکر میکنم داشتن مقصدی مشخص در ذهن این اجازه را به فرد میدهد که مسیرش را عوض کند و خلاق و پویا باشد...صبر کند و گاهی هم کمی عقب بکشد...
تمام اینها به کنار قدم های کوچک همیشه می‌توانند موثر باشند...لازم نیست یک قانون سفت و سخت باشد...یک عادت سالم است که معجزه می‌کند...کوچک‌تر کردن قدم ها به نظر من همان لذت بردن از سفر است.
..
