هوا مثل موقعی است که میخواهد گریه کند...صدایش نمی‌لرزد...بادی هم نمی‌آید...نه برگی تکان می‌خورد و نه ابری در آسمان ستاره را مجبور به چشمک زدن می‌کند...همه چیز ساکت است...هوا انگار گلویت را می‌گیرد و به دیوار می‌چسباندت...هی کمی آرام...تابستان است قبول...دلیل نمی‌شود شب را هم خورشید در آسمان باشد...چقدر آدم همه جا هست...اینکه هیچ چیز نمی‌تواند این رفت و آمد ها را متوقف کند شگفت‌انگیز است...فکر کنم کمتر کسی می‌تواند تقلا کردن را شیرین بچشد...صدای ماشین و موتور و دودهایش خفه‌ام می‌کند...باید رسم و رسومی برای استفاده از ماشین ها درست کنیم...نمی‌شود تعدادشان هی زیادتر بشود...خیابان ها را بی‌خیال، جای آدم ها را گرفته‌اند...کاشکی بشود اسب ها به خیابان برگردند یا حداقل اتوبوس و تراموا زیاد شود...صندلی های کنار خیابان جالب اند، مثل کک و مک روی صورت‌اند...چون هستند خیابان قشنگ می‌شود...بوی گل فروشی دیوانه‌ام می‌کند...دری به بهشت باز می‌شود و لحظه‌ای میتوانم سبزه زاری را با گل های واقعی ببینم...برای استراحت در این هیاهو، همین یک لحظه کفایت می‌کند...
