چشم‌نوشت

همیشه فکر میکردم که جهان برایم رنگین تر و متفاوت است...چشم ها و گوش هایم...زیر و زبر...حتی آنچه دیده نمی‌شد...همه چیز را...بیشتر و عمیق تر دریافت و مشاهده می‌کردند.

صدای موتور اذیتم می‌کند...نه چون گوش مرا می‌آزارد...من خانه ها و آدم هایش...حال روز شهر...آب و هوا...جیب و دل ها را...همه را باهم به یاد می‌آورم...برای اذیت دیگرانی که ممکن است باشند...صدایش عصبی‌ام می‌کند...میخواهد خراب باشد...یا پول خرجش شده باشد...دود هم همین است...هوا فقط برای من نیست و دلم می‌سوزد آنها که دوستشان دارم در آلودگی صبحشان را شب کنند.

خبر های دردآور...خبر از...خون و درد و مرگ و هرچه که هیزم‌آتش دل سوزانم شود...فقط به همان حادثه ختم نمی‌شود...من به اندازه تمام آدم هایی که ممکن است بشنود و امیدشان ناامید شود...غمگین شوند و زیبایی دنیا برایشان بی ارزش بشود...غرق می‌شوم.

وقتی که کتاب می‌خوانم...نوشته ها‌...فقط قصه یا متنی حاوی اطلاعات نیستند...چرا این کلمه را نوشت...حسش چه بود...چرا شیوه دیگری را انتخاب نکرد...فلانی چطور می‌خواندش...کجایش را ببنید کیف می‌کند و کجا را می‌خواند تا به بعدش برسد...چرا کسی بخواهد این را بخواند...کجایش باورپذیر است...کجایش سوال برانگیز...چه سوالی را می‌پرسد...و چرا می‌پرسد.

همه‌ی آدم ها فکر می‌کنند....من دوست دارم همیشه فکر کنم...به چت جی‌بی‌تی حسودی‌ام می‌شود...حس می‌کنم دارد جایگزین من در زندگی آدم های دور و برم می‌شود...تقریبا جز مسخره بازی...تمام شخصیتم یک مدل زبانی است...در دنیایی که مدل های زبانی قرار است حکومت کنند...فکر می‌کنم قرار است جای خوبی بایست

م.