پاسخ‌نوشت

دوستی در پاسخ متن من چیزی نوشته بود، خودش می‌داند، لازم نیست از نام و شهرتش بگویم، به خاطر اولین محدودیت منطقی ویرگول است که در یک پست جدا می‌نویسم، هرچند کلیتش را نمی‌پسندم.

ولی چون تا اینجا آمدم که جوابیه‌ای برایش بنویسم، بهتر است کمی نقش آینه را بازی کنم، می‌دانم خوشش می‌آید کمی نقد بشود...فکر می‌کنم کمی آتشتان تند است...منطق شما را بیشتر اوقات می‌پذیرم، اما زاویه دیدتان برازنده شعارهایتان نیست...برازنده زحمت هایی که می‌کشید نیست...البته نه همیشه ها...جایی که آتش زبانه می‌کشد، آنجا خودتان را می‌سوزانید و بقیه...خب دوست ندارند دودش در چشمشان برود، زمانی که آتش آرام است اما گوشه‌ای دنج و گرمایش شیرین است...همین...جوال دوزش را شما بزن...البته لطایف الحیل بکار ببرید که حاشیه نرود😅

.

.

.

.

.

.

.

.

خب جوابیه... دوست ما نوشته بود پزشکیان و دولتش ادبیات ضعف را در مقابل آمریکا و دده هایش به کار می‌برند...و نقدا جنگ تا اینا هستند ادامه دارد...البته ادبیاتش این نبود ولی خب همین ها را منتقل می‌کرد.

.

.

در جواب باید بگم...یه نکته مهم وجود داره... چرا ؟؟...ریاست جمهوری در ایران به قبل و بعد از سیدابراهیم تقسیم میشه، چرا ؟! در ادامه میگم:

به شما ناهار دادن؟! هار هار هار هار

رییسی بنده خدا رفته بود جایی بازدید...ناهار که می‌خوره بعد می‌ره سروقت کارگرا...چون خودش شکمش سیر بوده...میاد از وضعیت غذا بپرسه...با این جمله شروع می‌کنه...بعد یه مشت...بی‌خیال...اون حتی از خودش دفاع نمی‌کرد...من...هرجایی می‌رفت مطمئن می‌شد تا پذیرایی و تدارکات از حالت عادی خارج نشه... انگار فقط یه چندتا کارمند ساده دیگه به یه اداره یا کارخونه اضافه شده بودن....هعععیی لوله‌گاز...

.

مافیای دارو و پزشکی و...

دقت کردین داروخونه و درمانگاه و اینا زیاد شده...قبلاً چون انحصار وجود داشت...دارو و خدمات توسط گروه محدودی به گروگان گرفته شده بودن...چیزی شبیه خودروسازی...فقط اینجا با بی‌توجهی به تولید داخل و احتکار دارو و بازی با بازار زهرشون رو می‌ریختن...آقای رییس جمهور شهید این انحصار رو شکست و فضای رقابت رو ایجاد کرد...البته اینا همه تو سایه اتفاقاتی مشکوک...دیده نشد اصلا...

.

سازمان ثبت اسناد و املاک

من کارای سیستمی و اداری رو خوب انجام می‌دم...چون مدتی رو تو محضر کار کردم...حرفه‌ای شده بودم و نزدیک افزایش حقوق و گرفتن جایگاه بهتری بودم...که یهو سیدآبراهام بت شکن اومد کاسه کوزه محضر های اسناد و املاک رو تو کیفشون کرد...منم بیکار شدم...حالا سید چه زخمی به این محضرا زد؟!! هیچی ما تو محضر برابر همه هزینه های قانونی انتقال سند ماشین...یعنی مالیات،حق التحریر، پول کاغذ وهزینه خدمات...یه پولی می‌گرفتیم به اسم...حق یادم نمیاد چی‌چی...سید اینو جمعش کرد...یعنی هزینه انتقال سند خودرو رو نصف کرد...همچنین محدودیت در تعداد محضر های اسناد و املاک رو برداشت و صرفا شرط قبولی در آزمون رو برای دایر کردن محضر قرار داد...بازم شکستن انحصار و بریدن دست مافیا...ولی همش تو سایه....

.

یارانه محصولات خوراک اصلی

قبل از شهید رییسی...مثلا روغن...حساب میکردن میگفتن یارانه روغن برای کل ایرانیا مثلاً میشه یک میلیون دلار...خب اینو بدیم به شرکت های بازرگانی و تولیدی الف، ب، ج و دال...تا اونا روغن رو ارزون تر در بازار هزینه کنن...سهم هر ایرانی ازین پول روغن میشه چقدر؟! کم...ولی وقتی یکجا دست این شرکت ها می‌رسید دیگه کم نبود...یه ثروت بادآورده...اونم به شکل ارز...ارز یارانه‌ای...تو کشوری که بازار خرید و فروش ارز داغه، تحریمه، در جنگ اقتصادی و اجتماعیه...فرصت های زیادی برای نوسان گیری...کنترل قیمت ها...سرمایه‌گذاری...وام گرفتن...خلاصه یه قدرت وحشتناک در اختیار چند نفر به ظاهر منجی قرار می‌گرفت...سید ابراهیم این راه فساد رو هم حذف کرد...اون مافیا هم مقاومت کردن...

زمانی که سید این طرح مرتبط با یارانه رو داشت انجام می‌داد...یه اتفاقی شروع یه روند دومینو وار از...خودتون می‌دونید دیگه... اتفاقی که از چند جهت مشکوکه...منظورم اون لحظه به‌خصوص شروع نیست...توضیح دادنش اینجا ممکن نیست... نمی‌شه...احساست هم تو این موضوع خیلی موثره...پس بهتره زیاد واردش نشیم...ولی مطمئن باشید...دست های مافیا، همون کاسبان تحریم تا کتف تو اون ماجراها دخیله...از روایت اصلی دور نشیم...در میونه همه اون شلوغی ها دوتا اتفاق مهم افتاد...اول طرح شفافیت آرا در مجلس رأی نیاورد...جامعه حواسش جای دیگری بود و فرصت مهمی در دموکراسی و آزادی انتخاب خودش رو ازدست داد...همچنین قوانین مرتبط با صنعت خودروسازی که قرار بود دست مافیا رو کوتاه کنه...با فرآیند هایی مشابه غذا و دارو و اسناد...اون ها هم رای نیاورد...مردم فرصت داشتن در آرامش کامل خودی رو از نفوذی تشخیص بدن...این دو رای گیری یه لحظه بی‌نظیر برای شناختن ذات خیلی از سیاستمداران ایرانی بود...یه اتفاق بدون خونریزی که می‌تونست، نتایجی شبیه به انقلابی سیاسی داشته باشه...خب نشد دیگه...داشتیم می‌زدیم تو سر و کله هم... واقعا ای لوله‌گاز!!!

.

.

عرصه سیاست خارجی و تعاملات منطقه‌ای هم که نیاز به گفتن نداره...پیمان های سیاسی که شهید امیر عبداللهیان امضا کرد...اگه ده سال زودتر امضا میشدن...امروز چیزی به نام تحریم برای ایران معنی نداشت...جناب وزیر هم با آمریکا مذاکره می‌کرد...هم می‌رفت پیش گروه های مقاومت و چین و روسیه و آفریقا و...مثل یه وزیر خارجه واقعی...همین آقای نبوییان اومد گفت داره خیانت می‌کنه و مانعش شد...شهید داشت سعی می‌کرد از راه دیپلماسی جلو بره...از قدرت ایران در میدان برای پشتیبانی از حرفش استفاده می‌کرد... احتمالا برای اولین بار در تاریخ سیاست خارجی جمهوری اسلامی...تیم مذاکره کننده و نیروی های نظامی همکاری می‌کردن...بیایین بریم سراغ پرده آخر...

.

خزانه

وزارت خارجه ماموریت شکستن تحریم رو به عهده گرفته بود و دولت هم داشت حساب و کتاب دخل و خرج رو انجام می‌داد، باورتون نمی‌شه ولی تا قبل از شهید رییسی ما تو کشورمون چیزی به معنای واقعی خزانه نداشتیم، یعنی یه حساب مادر که بشه دخل و خرج کشور باهاش مدیرت و براش برنامه ریزی کرد وجود نداشت...یه پهنه آبی وسیع مناسب شنای مافیا...گردن کلفت ترین و مخفی‌ترین مافیا...مافیای بانک ها...قبل از حادثه...سانحه...حمله...نمی‌دونم چی بگم...برای بالگرد حامل رییس جمهور و همراهانش...چه همراهانی...بی‌خیال زیاد می‌شه، شاید یه پست دیگه...قرار بود بانک های بدهکار که مثل قارچ از ناکجاآباد میان بیرون...عامل بدهی های وحشتناک برای اقتصاد ایران و تروم تصاعدی در سفره مردم، به سود چندتا ژن‌عنتر...تعیین تکلیف بشن...نفر اول لیست هم بانک آینده بود...که یهو......🖤

.

.

.

اینا ربطش به داش مسعود چیه؟!

نمی‌خوام بگم همه کاراش درسته، اما اونم تو مسیر دولت قبلی داره حرکت می‌کنه...کشور وسط جنگه...مافیا داره برای برگرداندن قدرتش مبارزه می‌کنه...جهان درحال تجربه دوره‌گذار از نظام تک قطبیه...فضا خیلی پیچیده است...گرگ و میشه...مذاکره کردن داش مسعود و ادبیات ملایمش باعث می‌شه دولت ما تصویری دقیقا مقابل رفتار دیوانه‌وار ترامپ و دار و دسته‌اش باشه...تو جهانی که رییس جمهور آمریکا مثل بچه ها با سران کشور های دیگه رفتار می‌کنه...محترمانه صحبت کردن دولت، به پشتوانه موشک ها...هیچ ضرری نمی‌تونه داشته باشه.

..

یه مثال ساده...محمود احمدی‌نژاد و زبان هزینه سازش و حسن روحانی بی‌رگ، دو نقطه متقابل، دو سیاستمدار افراطی...به خاطر مذاکرات هردو گروه، هم افشای اطلاعات حیاتی داشتیم و هم امتیازاتی به طرف مقابل دادیم که در ازای اون چیزی دریافت نکردیم...یکی توسط آقای جلیلی و یکی ظریف...لازم به توضیح بیشتر نیست احتمالا...دو تفکر متفاوت و یک نتیجه...برای اینکه ازین بحران عبور کنیم...باید کمی تامل داشته باشیم، با سر و صدا...استفاده از کلماتی...کلمات شما مثلا...کلمه هایی که شور بیشتری رو در خودشون حمل می‌کنن...حالا هر سرچشمه‌ای می‌خوان داشته باشن...با هر نیتی...نمی‌تونن به چیزی جز هرج و مرج برسن و هرج و مرج آخرین چیزیه که ایران تو این روزا لازم داره.

.

.

البته اگه از سانسور ویرگول مطمئن بودید و خلاصه مثلا دایرکت درد و دل می‌کردین😅که هیچی من همشو الکی نوشتم.

.

.

.

.

تو اواخر ماجرای های سال ۴۰۱ تو دانشگاه از استادم پرسیدم...مردم ما میگن ای بابا...این ننه بابا مون چرا انقلاب کردن، نمی‌دونم پنجاه سال عقب افتادیم، جنگ شد، چقدر پول و قرارداد خارجی و آدم موثر تارومار شد...چرا بازم می‌خوان این راه رو امتحان کنن...استادم گفت« ایرانی ها می‌دونن چی رو نمی‌خوان و می‌تونن براش بمیرن پس موفق میشن چیزایی که نمی‌خوان رو کنار بزنن، اما اگه ازشون بپرسید چی میخوای؟؟ نمی‌دونن باید چی بگن، پس نمی‌تونن قدمی هم برای برطرف کردن خواسته هاشون بردارن»

گفتم یعنی چی استاد...چطور میشه...می‌تونن مخالفت کنن، ولی همراهی کردنو بلد نیستن؟! مگه موقع مخالفت کردن همدل نمی‌شن ؟! چطور نمی‌تونن باهم چیزی رو بسازن یا بدست بیارن ؟!

استادم گفت:«چون عادت کردیم، قبل از مشروطه در جنگ های مختلف با روسیه و عثمانی، حین و بعد از مشروطه که میشه آغاز دموکراسی در ایران، همیشه یا دشمن خارجی داشتیم یا مردم در حال اعتراض و مخالفت با رفتار دولت بودن، تقریبا هیچ زمانی جز موقع مخالفت کردن و جنگیدن و یا حوادث طبیعی کنار هم جمع نشدن...یعنی زمانی که دشمن مشترک وجود نداشته باشه مردم ما توان حرکت جمعی خودشون رو از دست میدن، می‌شه گفت به صلح و زندگی در صلح و همچنین کنش‌گری سیاسی صلح طلبانه عادت ندارن، یا حتی می‌شه گفت بلد نیستن ازش استفاده کنن»

فکر می‌کنم وقتش شده که پرسش را تغییر بدیم...به جای اینکه بپرسیم...«دولت چیکار می‌کنه» یا «مافیا چیکار کرد»...می‌شه بگیم...من این وسط چی می‌سازم؟ ...وقتی ساختار کلان در هم ریخته است، تنها راهِ بقا، تبدیل شدن به یک...جزیره‌ی نظمه...ما نیاز داریم از این «کودکیِ سیاسی» که منتظریم تا کسی بیاد و همه چیزو درست کنه، عبور کنیم...ما باید متوجه بشیم که «ساختن ایران و پیشرفتش» به مجموعه‌ای از کنش‌های کوچک و صادقانه‌ افرادی که تصمیم گرفتن به جای هیاهو، کار خودشونو را به بهترین نحو ممکن انجام بدن وابسته است...شاید مسیر نجات ایران...نه در تغییر سیاستمداران، که در تغییر « روایت کنش‌گری سیاسی فردی ایرانیان» باشه؛ از یک شاکیه همیشگی، به یک سازنده‌ بی‌ادعا...

موفق و پیروز باشید...سایه جنگ هم بره از کشور الهی...