جمعه بود در خانه بودم... حوصله‌ام داشت سر میرفت...نه کاری بود انجام دهم و نه گرما می‌گذاشت بیرون بزنم...زیاد که بیکار بمانم میشوم تراپیست خودم و دردودل های ذهن مشروع میشود...اینجور مواقع بهترین کار خوابیدن است... البته اگر کتاب نخوانده نداشته باشم...بیدار که شدم ساعت نه شب بود...همان لحظه که ساعت را دیدم، برنامه دوچرخه سواری نیمه شب را چیدم...باید حسابی رکاب میزدم تا شب بتوانم بخوابم...ترکیب تاریکی و سکوت، می‌تواند احساس تنهایی را در من چند برابر کند... شام خوردم، زدم بیرون...خلوت بودن شهر چقدر حالم را خوب می‌کند...کم صدا بودنش شاید بیشتر به من آرامش می‌دهد...پارکی را نشان کرده بودم تا آبی به سر و صورتم بزنم و کمی استراحت کنم...مسیر برگشت سربالایی است...صندلی‌ای پیدا کردم و نشستم... گوشی‌ام را بیرون آوردم تا آهنگی بگذارم و چند خط بنویسم...سالم ترین تفریح این روزهای من نوشتن است...هنوز آهنگم را انتخاب نکرده بودم که کسی پرسید: می‌توانم اینجا بشینم؟...حوصله‌اش را نداشتم...اما لحن صدایش می‌گفت به هم صحبت نیاز دارد...کار خدا همین است...هر از چندگاهی یک غریبه ناشناخته سر راهم سبز میشود و تمام زندگی‌اش را پیش من دردودل می‌کند و می‌رود...و من می‌مانم و دل پرم...و احساساتی که برای غریبه ها تا مدتها شعله می‌کشد...غریبه از درد هایش گفت و می‌دیدم با هر جمله گره‌ای از صورتش باز میشود...او گفت و من شنیدم و اگر نکته‌ای به ذهنم می‌رسید برایش میگفتم...درد هایش را شنیدم و پذیرفتم...اگر نکته مثبتی از دردهایش پیدا میکردم به رخش می‌کشیدم...یک ساعتی را صحبت کردیم...آخرش هم بسته‌ای را از جیبش بیرون آورد و گفت: آمده بودم جانم را بگیرم...تو نجاتم دادی😬 خدارا شکر گفتم و خداحافظی کردم...ای کاش جمله آخرش را نمی‌گفت...درست است خوشحال شدم از تصمیمش منصرف شده...اما این فکر که...ممکن است...روان شکننده‌اش فرو بریزد...رهایم نمی‌کند...کاش بتوانم بگویم به جهنم!...خدانگهدارش باشد...
