باز پای دفترچه‌ام نشسته‌ام و کلمات را بالا و پایین می‌کنم؛ اینکه یک‌پارچه باشند تا بشود دنبالشان کرد، برایم سخت است… گویی چیزهایی دوست دارند مثل همین نقطه‌ها که می‌گذارم باشند… یک فاصله، یک مکث، چون شاید زمان بیشتری برای هضمِ این کلمات می‌خواهم. چند و چونش برایم معلوم نیست… سراغشان هم نمی‌روم… کارهای اداری و کنجکاوی‌های گذشته‌ام هنوز رفع و رجوع نشده است.
اگر یک دلیل برای فضولی نکردن باشد، احتمالاً مربوط به این مثل است: مارگزیده از ریسمان سیاه و سفید هم می‌ترسد… آدم فضول غیر از سیاه و سفید، رنگ‌های دیگر و بیشتری برای ترسیدن پیدا می‌کند… پس نشستن و خوردن و خوابیدن و خلاصه هرچه کند، زهرمارش است… البته احتمال اینکه همه‌ی این‌ها افکاری ترومازده باشد، بیشتر است… مثل خیابانی که تیرهای چراغ‌برقش را شکسته‌اند، مثل خیابان نوفل‌لوشاتو وسط جنگ، ساکت و خلوت.
شنیده‌ام مثل انیمه‌های ژاپنی پر از غذاهای خوشمزه است… دوباره باید یک روز شلوغ پیدا کنم و به آن خیابان بروم.
بهتر است اسباب سفر جمع کنم؛ بال و پرم از این خشک‌تر بشوند، سنگ می‌شود. به زمین عادت کرده‌ام، دوست ندارم عاقبتم میگ‌میگ باشد، کایوت دنبالم کند و من دائم بدوم… چه شیرین است اگر بلبل باشم و درخت به درخت بگذرانم… باغی پرگل پیدا کنم و دیوانه شوم و مخلوق را دیوانه کنم.
شرط می‌بندم غیر از کودک و هیولای درون، یک بلبل دیوانهٔ درون هم دارم که هنوز نتوانسته خودش را پیدا کند… البته بلبل من کنار آتش و روی کوه دیوانه می‌شود… باغ و این‌ها را لوس‌بازی می‌داند 😂.
دنبال کردن آرزو هر روز سخت‌تر می‌شود… قانون بازی‌ها که همین است؛ هرچه سطح بالاتر برود، پلیر به تجربهٔ بیشتری برای ارتقا نیاز دارد. یاس هم که می‌گوید: «آدم تو محدودیت‌ها ستاره می‌شه…» نیاز دارم ثابت کنم که چرند نمی‌گوید.
.
.
.
به هوش مصنوعی دادم واسه غلط املایی چکش کنه😬😅
.
