قلم در دستانم بی تابی میکرد، جوهره‌ی وجودش به نوشتن بود و من جز تو چیزی در نظر نداشتم، متنی نوشتم و فرستادمش بارگاه ذهن و از احساس خواستم بخواندش و نظر بدهد، خوشش آمد، هرچه از تو بنویسم خوشش می‌آید، دادمش عقل خواند، گفت: نمی‌فهمد و مشغول خودش شد، من ماندم و احساسم، از او پرسیدم، بازم بنویسم؟! گفت: نه؛ من هم احساس را نمی‌فهمم، عقل واقعا حق دارد، گفتم: چرا، پاسخش لبخند به چهره عبوص عقل آورد: مگر تو نباید دوست داشته شوی؟ مگر نمی‌خواهی که خواسته شوی؟ گفتم: چرا، ولی من باید به او بگویم که دوستش دارم، من عاشقم و او معشوق، این حرفت معنایی ندارد؛ عقل کلا از هر جواب دندان شکنی خوشش می‌آید، ولی احساس باز هم گفت نه، عقل باز هم تایید کرد که به احساس اعتماد دارد و منی که مانده بودم با عقلی که به احساسات متناقض اعتماد میکند، و همان احساسات و تناقضاتشان، چطور میتوانم درست فکر کنم.
تصمیم گرفتم تا به احساس اعتماد کنم و تناقضاتش را بپذیرم، عقل هم که خودش را همه جا قاطی میکند و کاریش نمی‌شود کرد، خودم اما میخواهم عمل کنم، حرف هایم هیچ اعتباری ندارد، حتی برای خودم، شاید احساس از همین هم میترسد، عقل اما میگوید باید حرکت کنم، باید با عمل خودم احساس را راضی کنم که بگذارد باز هم از تو بنویسم.
